Ekstranodal NK/T hücreli lenfoma, nazal tip (ENKL), geçmişte çeşitli granülomatöz hastalıklarla gruplandırılmış, nadir görülen bir lenfoid neoplazmdır. Klinik olarak damak ve nazal fossanın orta hat yapılarının agresif, amansız yıkımı ile karakterize agresif Hodgkin olmayan bir tiptir.

Lenfomalar tüm malign tümörlerin %3-5'ini oluşturur; Hodgkin dışı lenfomalar (NHL) tüm lenfomaların %60'ını oluşturur. Bu tümörler tarafından nazal kavite ve paranazal sinüslerin tutulumu nadirdir.^[1] Ekstranodal NK / T hücreli lenfoma, nazal tip (ENKL), ekstranodal tutulum, özellikle nazal/paranazal alan ile karakterize agresif, lokal olarak yıkıcı orta yüz nekrotizan lezyonlardır ve tüm nazal lenfomaların yaklaşık %75'ini temsil eder, geri kalanı B hücreli lenfomadır.^[2][3] Lezyon tipik olarak kıkırdak, kemik ve yumuşak dokuların lokal tahribatına neden olur. Lezyonlar yerinde de novo ortaya çıkabilir veya aşamalar boyunca lokalize bir ilerlemeyi temsil edebilir.^[4]

Geçtiğimiz 10 yılda Amerika Birleşik Devletleri, yenilenebilir enerji üretimi konusunda dikkate değer bir gelişme kaydetti.^[3] Paris İklim Anlaşması'nın imzalandığı 2015 senesinde ülke, rüzgâr ve güneşten elektriğinin %5,7 kadarını üretmişti. 2021'de bu oran %13 idi. 2022 Mart'ında %18 iken, Nisan 2022'de bu oran %20'lere ulaşmıştır.^[2] Bu oransal tırmanış, Teksas'tan Dakota'ya kadar çok sayıda yel değirmeninin yükselmesinin, Great Plains (Büyük Düzlükler) ve Midwestern eyaletlerinde ortaya çıkan bir "rüzgâr enerjisi patlaması" sayesinde mümkün olmuştur.

Bu bariz yükseliş, Birleşik Devletler'e mahsus bir durum değildir; bilakis, tüm dünyada benzer ivmelenmeler görülmektedir. Küresel bağlamda, rüzgâr ve güneş, 2005'ten beri her yıl en hızlı gelişen elektrik üretim türleri olmuştur. Bu yenilenebilir sistemlerde üretilen küresel güç, 2015 ile 2021 yılları arasında iki katından fazla artış göstermiş, 2021'de dünya genelinde elektriğin %10,3'ünü karşılarken, 2020'de bu oran %9,3'e tekabül etmektedir. Tümüyle ele alındığında, bu sistemler kömür, gaz ve hidrojenden sonra 4. en büyük küresel elektrik kaynağıdır.

Psikolojik yansıtma, (İng: "psychological projection"), kişinin genellikle kendisiyle ilgili olumsuz ve kabul edilemez duygularını, dürtülerini veya özelliklerini başka bir kişiye, canlıya, nesneye veya gruba aktarmasını içeren bir savunma mekanizmasıdır. "Psikanalizin kurucusu" olarak anılan Sigmund Freud tarafından ileri sürülen bu mekanizma, bir insanın "içinde" olan biten süreçlerin sanki "dışarıdan" gelen bir etki ışığında gerçekleştiğini sanmayla ilişkilendirilmektedir.^[1]

Psikolojik yansıtma, diğer tüm savunma mekanizmaları gibi zihinsel olarak başa çıkmaya hazır olunmayan durumlarda, iç çatışmalara karşı verilen bilinçaltı tepkilerdir. İnsanlar bunu genellikle başka türlü baş edemeyecekleri durumlarda içsel huzursuzluklarını bastırmak için farkında olmadan kullanırlar. Bu yüzden psikolojik yansıtma, insanların zorluklarla başa çıkmasında önemli bir rol oynar. Ama diğer savunma mekanizmalarında da olduğu gibi bunun aşırı kullanılması ikili ilişkilerin zarar görmesine sebep olabilir. 

Oyuncu Ellen Terry, 1888 yılında Londra'nın Westminster semtindeki Lyceum tiyatrosunda sahneye çıktığında, ortama uygun bir şekilde giyinmişti. Leydi Macbeth'i oynuyordu, dolayısıyla görünüşü ile hem büyük bir güzelliği hem de belli bir uhreviliği, hatta belki biraz kötülüğü, yansıtabilmeliydi. Mavi-yeşil ışıkla parıldayan yeşil elbisesi, bu görevi harika bir şekilde yerine getiriyordu. Ama o elbiseye ürkütücü ve ışıltılı cazibesini veren şey bir boya değildi; yüzlercesi malzemeye işlenmiş olan, parlak ve yanardöner bir böcek türünün kanat kılıflarıydı ("kın").

İnsanlar, uzun zamandır hayvanlar aleminin bu şekilde parlak olan üyeleri tarafından büyülenmektedir. "Yanardönerlik", bir nesnenin algılanan renginin, görüldüğü açıya göre değiştiği görsel bir özellikken, "parlaklık" (aynı zamanda "spekülerlik" olarak da adlandırılır) parlak olma durumunu ifade eder. Başka bir deyişle yanardöner yüzeyler, yüzeye bakılan açıya göre farklı dalga boylarındaki ışığı yansıtırken, parlak yüzeyler aynamsı bir etki yaratacak şekilde tüm dalga boylarını tek seferde yansıtır. Bu özelliklerin kombinasyonu, diğer hayvanların yanı sıra Buprestidae ailesinden mücevher böceklerine karakteristik metalik parlaklıklarını verir.

Bitkilerin nanoplastikleri topraktan nasıl aldığını anlamaya yönelik bir çalışma, plastiklerin bitkilerin sürgün kısımlarından ziyade köklerinde biriktiğini ortaya çıkardı. Nanoplastiklerin izini sürmek için kullanılan teknik, lantanit şelatları olarak bilinen materyalleri içeriyor. Tekniği geliştiren araştırmacılar, bu tekniğin bitki ve nanoplastikler arasındaki etkileşimleri analiz etmek için çok yönlü bir yol olabileceğini söylüyorlar.

Küçük plastik parçaları her yerde görülebilir: okyanuslarda, yemeklerimizde, hatta dağların zirvelerinde bile. Bunların en küçük parçaları ise nanoplastik olarak bilinir ve canlı yaşamına daha zararlı oldukları düşünülmektedir, çünkü çok küçük boyutta oldukları için hücre zarından geçmeleri daha kolaydır.