Yapay tatlandırıcılar, şekerin verdiği tatlılığı sağlamak amacıyla birçok gıda ürününe eklenen bileşiklerdir. Şekerden daha fazla tatlılık sağlarlar ve çoğunlukla kalori içermezler. Bu nedenle diyet ürünlerinde de sıklıkla tercih edilirler. Sağlıklı tatlandırıcıların sahip olması gereken özellikler arasında tatlandırıcı özelliğinin yüksek olması, enerji vermemesi (kalorisiz olması) ve kan şekerini yükseltmemesi bulunmaktadır.

Yapay tatlandırıcılar iyi birer alternatif olarak görülse de uzun süreli ve yüksek dozda tüketimleri sağlık için zararlı olabilir. Dünya Sağlık Örgütü'nün kanser araştırmalarını yürüten birimi olan Uluslararası Kanser Araştırmaları Ajansı'nın (IARC), en yaygın kullanılan yapay tatlandırıcılardan biri olan aspartamı 2023 yılının temmuz ayında "İnsanlar için olası kanserojen" ilan etmesi beklenmektedir.

Yaban kedileri, genellikle küçük-orta büyüklükte ve zarif bir vücut yapısına sahip kedilerdir. Boyları yaklaşık 50-75 cm arasında değişirken, kuyruk uzunluğu ise 25-40 cm civarındadır. Genellikle kum rengi veya gri tonlarındadır. Kürkleri, leopar (pars) benekleri veya tekir nesli kediler gibi çizgileriyle süslü olabilir. Kafaları yuvarlak, kulakları kısa ve sivri uçlu, gözleri genellikle sarı veya yeşildir. Kuyrukları kalındır ve siyah halkalar barındırır.

Yaban kedileri, Kedigiller (Felidae) familyasında sınıflandırılmaktadır. Kedigiller ailesi, Eosen döneminin başlarından itibaren (yaklaşık 56-34 milyon yıl önce) fosil kayıtlarında belirmeye başlar. Yaban kedileri de bu ailenin bir üyesidir. Yaban kedilerinin en yakın akrabaları, diğer büyük kedigiller türleriyle birlikte Afrika'ya özgüdür. Yaklaşık 9-11 milyon yıl önce, yaban kedilerinin atası olan "Proailurus" cinsi evrimleşmiştir. Bu, modern kedilerin ortak atası olarak kabul edilen bir cinstir. Daha sonra, yaban kedileri farklı coğrafi bölgelere yayılmıştır ve çeşitli türlerin evrimleşmesine yol açmıştır. Orta Asya, Avrupa, Orta Doğu ve Afrika gibi bölgelerde farklı yaban kedisi türleri evrimleşmiştir.

Yeniden yabanileştirme (İng: rewilding), özünde, insan faaliyetlerinden zarar görmüş ekosistemlere yeni bir soluk getirerek, doğanın karmaşık dokusunu onarmayı ve korumayı amaçlayan vizyoner bir yaklaşımdır.

Yeniden yabanileştirme, doğanın egemenliğini geri kazanmasına izin vererek yalnızca ekosistemleri canlandırmakla kalmaz, aynı zamanda hem çevreye hem de insanlığa sayısız fayda sağlar. Bu faydalar biyoçeşitliliği teşvik etmek ve iklim değişikliğini hafifletmekten, kendi refahımızı zenginleştirmeye kadar uzanmaktadır. Aynı zamanda yıllardır gerçekleştirdiğimiz bu tahribat üzerine kurulu yaşam stilimizin aksine doğal dünya ile uyumlu bir şekilde bir arada yaşamanın anahtarını da elinde tutmaktadır. Öyleyse, yeniden yabanileşmenin nasıl işlediğine ve gezegenimizin geleceği için nasıl bir dönüştürücü potansiyeli olduğuna hep birlikte yakından bir göz atalım.

Polyplacophora veya Kitonlar; 8 plaklı kalsiyum karbonat bazlı kabuğa sahip, 800'den fazla türü barındıran bir Yumuşakça sınıfıdır. İlk dinozorların ortaya çıkışından 150 milyon yıl daha önce ortaya çıkmış ve birçok kitlesel yok oluş vakasını atlatmışlardır.

Kitonlar "gelişmiş" duyu organlarına veya sinir sistemine sahip olmadıkları halde üstün yön bulma kabiliyetine sahiptir. Bunun sebebi ile ilgili birçok teori olsa da henüz kesin bir yargıya varılmamıştır.^[1]

Tek hücreli yaşam formlarının çevrelerine adapte olabilmek için ihtiyaç duyduğu tek şey, basit evrimsel dayanaklardır. Yeni yayımlanan bir çalışmada araştırmacılar, sadece 493 gene sahip minimal bir hücrenin bile mutasyonlar yoluyla adaptasyon sağlayabileceğini gösterdiler.^[1] Bu bulgu, yaşamın sürekliliği ve kararlılığını kanıtlatan ilk laboratuvar gözleminin yapıldığı anlamına geliyor.

ABD ve Brezilya'dan bir ekibin yürüttüğü araştırma, var olmaya devam edebilmek için kesin olarak ihtiyaç duyulan en temel genleri hariç bütün genleri çıkarılan bir hücrenin evrimleşmeye devam edip edemeyeceğini araştırıyordu. Çalışmada kullanılan hücre, keçi gibi geviş getiren hayvanların bağırsaklarında bulunan M. mycoides bakterisinin yapay olarak üretilmiş Mycoplasma mycoides JCVI-syn3B adlı, basitleştirilmiş versiyonuydu. Bu bakteri türü, bağırsaklarında yaşadığı hayvanlardan parazit olarak beslendiğinden orijinal genlerinin çoğunu evrimsel süreçte doğal olarak kaybetmişti. Öyle ki, bakterinin genomunda bugün sadece 901 gen bulunuyor ve bu sayı, binlerce gene sahip diğer bakterilere veya on binlerce gene sahip bitki ve hayvanlara göre oldukça az.