Ölümün dehşetiyle nasıl başa çıkabilirim?

Öncelikle ben de ölümden korkuyorum. Bunun nedeni daha çok ne zaman öleceğimi bilmemem. Yapmak, görmek ve hissetmek istediğim daha çok şey varken, sevdiğim insanlarla biraz daha vakit geçirmek yerine bir gün ölecek olmak tabii ki bende de huzursuzluk yaratıyor.Ama genellikle dünyadaki diğer canlıların doğması ve ölmesi gibi, benim de doğduğum ve bir gün öleceğim gerçeğinin aslında hayatın doğal bir parçası olduğunu düşünüp rahatlamaya çalışıyorum. Sonuçta ben de diğer canlılar gibi bir canlıyım.Bir de bazen “5 dakika sonra ölsem bile şimdiye kadar yaşadıklarım benim için değerliydi” diye düşünüp güzel anılarımı hatırlıyorum. Bu düşünce bana biraz olsun iyi geliyor. Umarım sana da yardımcı olur.

Yıldız Tozu Olmak..!

Hakikat korkunç derecede ürkütücü olduğu kadar güven verici ve yol açıcıdır da. Bütün mesele ona ne denli saygı duyduğumuzdadır.

Hakikat bilinmek ister, aksi teslimiyet…

Hakikat kavranmak ister aksi teslimiyet…

Hakikat hakkı verilsin ister aksi teslimiyet…

Ve hakikat bir tek teslimiyet istemez. Aksi ise bir tek teslimiyet…

Hakikat; evrenimizin yasaları gereği bu yasalara tabi oluşumuzun bir sonucu olarak muazzam bir serüvenin yolcuları olduğumuza işaret eder. Hemi de yolculuğun farkında olma erdemine sahip bir tür olarak…

Ve ekler: “Ben boyun eğin demem, diyemem fakat adıma sadık olmakla mükellefim. Olanı, olacak olanı, olması gerekeni eğip bükemem. Bu evrene içkin her şeyin (evrenin kendisi dahil) nasıl ki bir başlangıcı var ise bir sonu var ve bu kötü bir şey değil. Sizden öncekiler size (zamanı geldiğinde yoldan çekilip) bu yolu açmasa idi bu yolda yürüyemezdiniz. Onlara bir borcunuz var ve bu borcun karşılığı olarak bu yolculuğu layıkı ile bitirip bayrağı devretme yükümlülüğünüz.”

Bir günlük ömrü olan kelebeğin bile bunu kavrayıp içselleştirebildiği bir evrensel düzende, on milyar yıllık yıldızlar ve devasa galaksiler ve hatta evrenin kendisi bile bundan azade değil iken; bizim, yine bu evrensel düzene borçlu olduğumuz aklın, bencilliğimiz üzerinden manipüle edilişi neticesinde, buna isyan edişinin haklı hiçbir gerekçesi olamaz.

Geriye bir tek şey kalır: Hakikati tanımlama şeklimiz…

Hakikat layıkı ile kavrandığında korkutmaz. Aksine güven verir ve der ki: “Benden korkmayın, çünkü ben sizin sizden bağımsız bir kılavuzunuz değilim. Bi zatihi sizin, evrensel kurallara tabi oluşunuzun kaydının ta kendisiyim. Bu kayda riayet etseniz de, bu hakikati tahrif etseniz de sonuç itibarı ile bir şey değişmez. Değişecek tek şey sizin bu hakikati tahrif üzerinden korkularınıza teslimiyetiniz ve bu nedenle evrensel yasalar ile belirlenmiş zamanınızı heba edişiniz veya ve yerine bu hakikati kavrayıp, yeri ve zamanı geldiğinde bayrağı cesurca devredebilme dirayetiniz ve o ana kadar ki süreçte teslim olmama iradenizdir. “

Yıldız tozundan var olmak hem muazzam bir yolculuk hem de muazzam bir övünç kaynağı iken özümüze (kaynağa) dönmek neden farklı olsun ki…

Belki de temel mesele yolun ne başı ne de sonu, yaşam dediğimiz kesitin ta kendisidir, yani yolculuğun… Tadına varabilmişsek, tadında başlayıp tadında bitirebilmişsek ne ala… Keşkelerimiz sırtımızda çuval dolusu yük ile bizi yarı yolda bırakmışsa zamana fatura etmek adil değil. Keşkelerimizden arınabildiğimiz oranda bu dehşetin biteceği konusunda zerrece kuşkum yok. Akıl ile, sabır ile, kavga ile. Sevgiyle…

İnsan her konuya her zaman mantığı ile yaklaşamıyor, duyguların mantığının önüne geçebiliyor.

Ben kendi ölümümden zerre korkmuyorum ancak sevdiklerimin ölümünden ölesiye korkuyorum ama bu bir cennet cehennem inancımın olmamasıyla bağlantılı, benim için biri vefat ettiği ansa sonsuzluğa kavuşur yani o artık bir daha yoktur. Tamda bu sebepten ölümün dehşetinden çok, kişinin kişisel vefatından korkması durumuna yardımcı olabilirim.

Benim yaklaşımım belki fazla klasik olucak ama Epikuros'un "Yaşadığımız sürece ölüm yoktur, ölüm geldiğinde ise artık biz yokuz" şu sözlerle özetlediği gibidir. Bilincimiz var iken hayattayız ve biz gittiğimiz anda oda yok, o yüzden ben ölme gibi bir deneyime hiç bir zaman sahip olamayacağım, ve olamayan bir şeydende korkmam.

Benim fikirlerim bu yönde ve cidden korkmuyorum. Onun yerine yaşarken anlamlı işlerle uğraşmamış olmaktan ve tek seferlik bu yaşamımı boşa geçirmekten çok korkuyorum ve bu korkudan hiç mi hiç uzaklaşmak istemiyorum.

Öncelikle merhabalar.

Bu sorun her aklı başında insanın düşününce hissettiği bir durumdur. İnsanın biyolojik durumundan kaynaklıdır. Bu durumdan çıkmak için net bir yol yoktur, nasıl olsa bu adı üstünde felsefe.

Peki bu sorular can yakmayı nasıl kesebilir ?

Şimdi ölüm için idda edilen 2 tane büyük seçenek vardır, birisi ölümden sonra yaşam, diğeri ise hiçliğe karışmaktır.

1-) Eğer ki inaçnlı bir kişiyseniz ve bir sonraki yaşamda cezalandırılcak bir hayat yaşadığınızı düşünmüyorsanız ölüm korkunç değildir.

2-)Eğer sonraki yaşam için bir inancınız mevcut değilse. Hiçliğe karışıcağımıza inanıyorsanız, bu durumda da ölüm var olduğunda siz zaten var olmayacaksınızdır. Yani var olduğunuz müddetçe ölüm olmayacak, ölüm var olduğunda ise siz olmayacaksınızdır. Siz olmazsanız eğer ne korku kalır ne düşünce. Bundan dolayı (öznel olarak) ölümden korkulmamalıdır. Sadece yaşadığımız anların tadı çıkarılmalıdır. Ölümden korkulmamalı ve onu yaşamın bir parçası olarak kabul etmelidir. Kabullenmek insan için en güzel ilaçtır. Yani özeti korkmayın bunalmayın ölüm size, siz varken gelemez ! Tadını çıkartın ve değerini bilin!

Bu düşüncemi en güzel şekilde açıklayan Epikuros'un şu cümlesi : ''Ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum''

Hatta bana sorarsanız hiçlik var olmaktan daha iyi bile olabilir. Düşünsenize bir hiçsiniz, öyle ki hiçliğinizin farkında dahi değilsiniz. Hiçbir etken yok zaman,düşünce,duygular,boyutlar vb.

Bu benim ölüm üstüne düşünmelerim, bu düşünceler kesinlikle subjektif ve özneldir.