Tarihin En Sıra Dışı 9 Askerî İcadı Nelerdir?

Bir Homo sapiens bireyinin, düşmanının kafasına ahşap bir sopayla vurduğu ilk andan bu yana insanlık, hasımlarını alt etmenin yeni ve yaratıcı yollarını aramıştır. Günümüz muharebe sahalarında kullanılan sekiz rotorlu insansız hava araçlarını, yani oktokopterleri ele alabiliriz. İsimleri kulağa sevimli gelse de pratikte son derece ölümcül olabilen bu hava araçlarının silahlı versiyonları, Ukrayna merkezli Aerorozvidka gibi kuruluşlar tarafından hedeflerin üzerine patlayıcı taşımak ve bırakmak amacıyla geliştirilmiştir.

Bu durum modern savaşların geleceğine dair tuhaf bir bakış açısı sunsa da geçmiş de en az bugün kadar sıra dışı fikirlerle doludur. İnsanlık tarihi, dâhiyane olduğu kadar garip ve kimi zaman da tamamen akıl sınırlarını zorlayan silah tasarımlarıyla dolup taşmaktadır. İşte tarihin bugüne kadar kaydettiği en tuhaf dokuz askerî icat:

1. Tanksavar Köpekler

1941 yılında olduğunda Sovyetler Birliği çaresiz bir durumdaydı. Adolf Hitler komutasındaki Wehrmacht ülkeyi işgal etmiş; Sovyet hava kuvvetlerini henüz yerdeyken imha etmiş ve Almanya'nın muharebe deneyimine sahip Panzer tümenlerinin öncülüğünde devasa kuşatmalarla koca orduları yok etmişti. Sovyet yetkililerin Nazi tanklarını çok hızlı bir biçimde etkisiz hâle getirecek bir yönteme acil ihtiyaçları vardı. Bu sırada bir subay, son derece acımasız bir öneride bulundu: Neden köpekler kullanılmasın?

Köpekler son derece hızlı koşabilen ve muharebe alanında hızla ilerlerken hedef alınması oldukça güç olan canlılardır. Sovyet yetkililer, bu talihsiz hayvanların sırtlarına yüksek miktarda patlayıcı bağlayıp onları Alman Mark IV panzerlerine doğru koşmaları için eğitti; bu sayede tek seferde çok sayıda ağır zırhlı aracı imha edebileceklerini umuyordu. Ancak Sovyet Ordusu sahaya sürülen bu köpekleri serbest bıraktığında eğitilen köpekler doğrudan kendi tanklarına doğru koştu ve onları havaya uçurdu.

Sorunun temel kaynağı oldukça basitti; Sovyetler Birliği köpekleri dizel motorlu tankları tanıyacak şekilde eğitmişti, oysa Alman panzerleri benzinle çalışıyordu. Çatışma sırasındaki yüksek patlama sesleri de hayvanları dehşete düşürünce köpekler korkuyla bakıcılarının yanına geri kaçtı. Bunun ardından fikir sessizce rafa kaldırıldı ve daha fazla köpeğin bu zalimce kaderi paylaşması engellenmiş oldu.

2. Rum Ateşi

Bizans İmparatorluğu günümüzde ya Orta Çağ'ın değeri en az bilinen uygarlığı ya da Roma İmparatorluğu'nun hayal kırıklığı yaratan son perdesi olarak görülmektedir. Fikirlerimiz ne olursa olsun bu aşırı dindar imparatorluğun düşmanlarının üzerine Orta Çağ'ın bir tür napalm benzeri kimyasalını püskürtmekten büyük bir keyif almış görünmesi hepimize oldukça tuhaf gelmektedir.

Rum Ateşi veya neft adıyla bilinen bu yakıcı madde (tarihi kaynaklar çoğunlukla gemilerden fırlatıldığını aktarmaktadır), düşman filolarını yanan birer direk ve yelken ormanına dönüştürmede son derece başarılı olmuştur. Bizans'ın düşmanları açısından talihsiz olan durum ise bu ilkel napalm formülünün çok sıkı korunan bir devlet sırrı olarak kalmasıydı; öyle ki tarihçiler dönemi için böylesine olağan dışı bir savaş silahının tam olarak nasıl geliştirildiğini hâlâ bilmemektedir.

3. Nükleer Tavuklar

1950'li yıllar NATO'nun askerî planlamacıları için oldukça stresli bir dönemdi. Batı Avrupa'yı olası bir büyük komünist işgale karşı hazırlamakla görevli olan bu yetkililer, yüz binlerce piyadeyi ve tankı anında yok edebilecek termonükleer silahların kullanımına büyük önem veriyordu. O dönemde atomik savaş başlıkları füzelerle fırlatılabiliyor veya bombardıman uçaklarıyla atılabiliyordu ancak aynı zamanda mayın gibi toprağa da gömülebiliyordu. 1957 yılında Birleşik Krallık Savunma Bakanlığı, Batı Almanya'da kullanılmak üzere her biri 10 kiloton gücünde olan bu mayınlardan on adet sipariş etti. Blue Peacock adı verilen bu projede planlamacılar kısa sürede kritik bir sorunla karşılaştı: Mayın toprağa gömüldükten birkaç gün sonra elektronik devreler çalışmayacak kadar soğuyordu.

Bakanlık bünyesindeki parlak zekâlı bir yetkili (adı neyse ki tarihin tozlu sayfalarında kaybolmuştur) hızla bir çözüm üretti: Bombanın içerisine canlı bir tavuk yerleştirmek. Bombanın bu küçük bekçisi, Sovyet kuvvetleri ufukta belirene ve cihaz uzaktan patlatılana kadar vücut ısısıyla kabloları yaklaşık bir hafta boyunca sıcak tutabilirdi. Neyse ki bu fikir sadece bir tasarı olarak kaldı; silahlar sipariş edilmiş olsa da proje hem etik dışı hem de fazlasıyla tuhaf bulunduğu için iptal edildi ve masum tavuklar kurtulmuş oldu.

4. Kusma Silahı

Bir insanı öldürmeden etkisiz hâle getirmenin pek çok yolu bulunmaktadır. 2007 yılında Invocon adlı az bilinen bir askerî yüklenici, insanları kusturmanın da son derece makul bir yöntem olduğuna karar verdi. Halk arasında gayriresmî olarak kusma silahı adıyla anılan bu tasarım, bir bireye veya kalabalığa odaklanmış radyo dalgaları yaymayı hedefliyordu. Sistem iç kulağı etkileyerek bireylerin fiziksel denge algısını bozacak ve mide bulantısını tetikleyecekti. Şirket bu durumun yol açacağı ikincil etkinin “aşırı taşıt tutması” olacağını belirtmişti.

ABD Donanmasının Invocon şirketinin bu teklifini kabul ettiğine dair bir bulgu bulunmamaktadır; ancak doğrudan enerji silahlarına duyulan ilgi varlığını sürdürmüştür. Ses veya ultrason dalgalarını kullanan sonik silahlar günümüzde insanları etkisiz hâle getirmek amacıyla sıklıkla kullanılmaktadır; gerçi bu durum genellikle silahların kulaklara zarar verecek ve hatta kulak zarını patlatacak kadar yüksek güce sahip olmasından kaynaklanmaktadır.

5. Eşcinsel Bombası

Ölümcül ve tuhaf silahları ele alırken çoğumuzun savaşmak yerine barışı ve sevgiyi tercih ettiğini hatırlamak içimizi ferahlatabilir. 1994 yılında kısa bir süreliğine de olsa ABD Hava Kuvvetlerinin resmî politikası da tam olarak bu yönde şekillenmiş gibi görünüyordu. O yıl Ohio'daki bir askerî laboratuvarda görevli araştırmacılar, düşman savaşçılarının arasına havada dağılan cinsiyet feromonları yayacak bir silah geliştirmekle görevlendirildi; amaç, düşman askerlerinin silahlarını bırakıp birbirlerine sarılmalarını sağlamaktı.

Gayriresmî olarak eşcinsel bombası şeklinde adlandırılan bu cihazın pratikte çalışması zaten mümkün değildi. Pek çok hayvan türü birbirlerinin feromonlarıyla uyarılsa da bu kimyasalların insanlarda benzer bir davranışsal tepkiyi tetiklediğine dair bilimsel kanıtlar hâlâ yetersizdir.

6. Yarasa Bombası

Lytle Adams gündüzleri Pensilvanya'nın Irwin kasabasında diş hekimliği yaparken geceleri yeni aletler tasarlayan hevesli bir mucitti. 1942 yılında Adams sıra dışı bir fikir geliştirdi: Bombardıman uçakları geceleri düşman şehirlerine standart yangın bombaları atmak yerine neden yarasaları bırakmasındı? Yarasalara ince bir iple yaklaşık 28 gramlık küçük yangın bombaları bağlanacak; hayvanlar bu ipi kemirerek serbest kaldığında bombalar hedefe düşecek ve yarasalar güvenle uzaklaşabilecekti. Diş hekimi bu projesini ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt'e sundu; başkan da şaşırtıcı bir kararla ABD Ordusu Kimyasal Harp Dairesine bir prototip üretme emri verdi.

Proje şaşırtıcı derecede ilerledi ve 1943 yılında çalışan bir prototip üzerinde deneylere başlandı. Teksas çevresindeki mağaralardan bir grup serbest kuyruklu yarasa (Lat: "Tadarida brasiliensis") yakalandı. Bu küçük memeliler buzdolabına konularak kış uykusu benzeri bir uyuşukluk hâline geçirildi ve bir B-25 bombardıman uçağından atılacak gümüş renkli bir silindirin içine yerleştirildi.

Ancak çaresiz yarasalar silindirin içinde uyanamadı ve yere çakılarak can verdi. Uyanık yarasalarla gerçekleştirilen bir sonraki denemede ise hayvanlar kazara bir hava kuvvetleri hangarını ateşe verdi; bu fiyaskonun ardından yarasa bombası projesi sessiz sedasız iptal edildi.

7. Büyük Panjandrum

Güçlendirilmiş savunma mevzilerinden ateş açan düşman askerleriyle dolu bir sahili nasıl temizlersiniz? Normandiya Çıkarması gününde bu soruya zırhlı savaş gemilerinin topları, yoğun bombardımanlar ve kıyıya hücum eden Müttefik askerleri yanıt verdi. İngiliz birliklerine birçok sahilde mayın temizleyebilen ve dikenli tel döşeyebilen modifiye Sherman tankları yardımcı oldu.

Fakat bu tarihi çıkarmada yer almayan bir icat vardı: Büyük Panjandrum. Küçük roketler ve yüksek güçlü patlayıcılarla donatılmış devasa bir araba tekerleğini andıran bu aygıt, düşman tahkimatına yönlendirilip hedefe doğru durmaksızın yuvarlanarak patlayacak şekilde tasarlanmıştı.

Silahın İngiltere sahillerinde yapılan testleri büyük bir hezimetle sonuçlandı. Aygıt nadiren düz bir çizgide ilerleyebiliyordu (ki bu durum bir çatışma anında asla istenmeyen bir zaaftır); üstelik gövdeye bağlı roketler bağımsız hareket etme eğilimindeydi ve sürekli sağa sola savrulup kopuyordu. Dolayısıyla bu tehlikeli tasarım hiçbir zaman aktif muharebe alanında kullanılmadı.

8. Baltalı Karabinler

Hepimizin zihninde canlandırabileceği bir sahnedir: 18. yüzyıldan kalma bir İsveç savaş gemisindeki hamağımızda huzurlu bir uykudan uyanıp ufukta beliren Danimarka korsan gemisine bordalama yaparken balta mı yoksa tüfek mi taşımamız gerektiği ikilemiyle karşılaşırız. Bu soruya başka bir soruyla yanıt verebiliriz: Neden her ikisi birden olmasın?

Baltalı karabinler, gemi ele geçirme operasyonlarında çok yönlü bir silaha ihtiyaç duyan denizciler için biçilmiş kaftandı. 18. yüzyılın çoğu ateşli silahında olduğu gibi bu tasarımın çakmaklı tüfek kısmı da yeniden doldurulmadan önce düşmana yalnızca bir el ateş edebiliyordu. Mermi hedefe fırlatıldıktan sonra denizci, silahın ucundaki baltayı dilediği gibi savurabilir; ister düşman personeline karşı ister karşı geminin direklerini tutan halatları kesmek için kullanabilirdi.

9. Rüzgâr Topu

Düşman uçaklarını düşürmek oldukça masraflı bir iştir; zira top mermileri ve füzeler üretmek ciddi bütçeler gerektirir. İkinci Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru Nazi Almanyası'nın bilim insanları yeni fikirler bulma konusunda çaresizliğe kapılmıştı; basınçlı hava kullanarak uçakların düşürülebileceğini düşündüler. Alçaktan uçan bombardıman uçaklarına yoğunlaştırılmış bir hava dalgası ateşleyerek bu hassas mekanik hava araçlarının rotasından saptırılabileceği ve yakınlardaki bir araziye çakılmaya zorlanabileceği varsayılıyordu.

Projeden sorumlu mühendis ekibi, görünmez hava kütleleri fırlatan bir silahla nasıl nişan alınacağı gibi sayısız teknik engelle mücadele etti. Yine de 1945 yılında ucu kavisli devasa bir namluyu andıran çalışan bir prototip üretmeyi başardılar; araştırmacılar bu aygıtın 10 santimetre kalınlığındaki tahtaları 180 metre mesafeden kırabildiğini iddia ediyordu. Elbe Nehri üzerindeki bir köprünün yanına konuşlandırılan Rüzgâr Topu tamamen etkisiz kaldı ve tek bir uçağı bile rotasından saptırmayı başaramadı.