Merhaba

Bence insanı diğer canlılardan asıl ayıran şey salt zeka değil, zekanın başkalarıyla senkronize olabilme kapasitesi ve tek tek bireylerin ne kadar akıllı olduğundan ziyade, aynı şeye birlikte inanabilme ve bu inancı davranışa dönüştürebilme yeteneğidir. İnsan beyni biyolojik olarak mucizevi ama radikal biçimde “üstün” de sayılmaz zira problem çözme, öğrenme, hatta alet kullanma gibi beceriler başka türlerde de var. Lakin insan, gerçekliği sadece olduğu gibi algılayan değil, olması gerektiğine dair anlatılar kuran bir varlık. Din, para, devlet, hukuk, ulus ya da ideoloji dediğimiz şeyler doğada kendiliğinden bulunmaz fakat onlara inanıldığı sürece son derece gerçek sonuçlar üretirler. Bir banknot, ona yüklenen hikaye çöktüğünde kağıttan ibarettir ve bir sınır, ona inanılmadığında yalnızca hayali bir çizgidir. Bu yüzden insanı insan yapan şey bireysel aklın keskinliği değil, kolektif hayal gücünün örgütlenebilirliğidir. Ortak hikayeler sayesinde tanımadığımız milyonlarla işbirliği yapabilir, fedakarlıkta bulunabiliriz. Zeka burada araçtır zira asıl belirleyici olan, bu zekanın paylaşılan anlamlar etrafında birleşebilmesidir. Kısacası insan, düşünen bir hayvandan çok, birlikte düş kurabilen bir hayvandır. Ve belki de medeniyet dediğimiz şey, gerçeğin üzerine örülmüş bu kolektif anlatıların, yeterince çok insan tarafından ve yeterince uzun süre ciddiye alınmasından başka bir şey değildir.^[1] Saygılarımla.

İnsan türünü diğer canlılardan ayıran şeyin üzerinde ortaklaşa uzlaşı sağlayabildiğimiz, herkesin yararına olacak veya herkesin yararına olacağını düşündüğümüz, ortaklaşa inandığımız yeni bir şey oluşturmak yönünde kullandığımız zekamız olduğunu düşünüyorum. Bu yeni şeyi yeni bir fikir, yeni bir alet, yeni bir soru, yeni herhangi bir şey olarak yorumlayabilirsiniz. Kendi açımdan düşündüğüm zaman gün içinde işteyken, yemek yerken, tuvalette iken, sevişirken kendimi hayvanlardan pek de farklı görmüyorum. O anlarda diğer bütün canlıların yaptığı şeyi yapıyorum ve bundan fiziki anlamda zevk alıyor olsam da bu zevk geçici oluyor. Belli bir süre sonra o zevki aldığımı bile unutabiliyorum. Benim için bir anı olarak kalıyor. Ama kendimi bir hayvandan farklı hissettiğim en çarpıcı an; kimi zaman yalnız kimi zaman da bir arkadaşımla hiçbir baskı objesi, hiçbir kısıtlayıcı sınır olmadan kendi kafamda yeni bir şeyin hayalini kurduğum an oluyor. İnsanın Tanrı olmanın sınırında ama hayvan olmaya daha yakın bir yerde olduğunu düşünüyorum. Tanrı'ya yaklaştıkça, yeni bir şey yarattıkça, yeni bir şey yaratmak için düşündükçe insan oluyoruz. Özetlemek gerekirse; insanları hayvanlardan ayıran şey, yaşamsal olan ihtiyaçların ötesine geçerek Tanrısallığın sınırında dolaşmak, var olanla yetinmeyip içindeki yaratma gücüne sarılarak yeni bir şey üretmektir.

İnsan türünü diğer canlılardan ayıran özellikler:

Hayal kura bilme,

Anı biriktirme,

Düşündüğünü gerçekleştirebileceğini bilme,

Kendi zekasını ve kişiliğini analiz etme,

Bunlara benzer pek çok özelliğin yanında ellerini kullanarak sonuç alabilmesidir.

İnsanın sadece inanç ya da bilgi ile değerlendirilmesi oldukça eksik kalacaktır.

KaynaK:^[1][2]

Politik Kollektivizm…

İnsanı diğer tüm canlılardan ayıran en temel özelliği politik oluşudur. Toplumsal yapı içerisinde varlığını sürdürebilmek için üretim ilişkileri çerçevesinde ve bir alt yapı olarak ekonomiyi var edişi, bu ekonominin bölüşüm süreçleri çerçevesinde de kültür adı verdiğimiz üst yapının işleyişinin kurallarını belirleyişidir ki bu politikadır.

İnsana bu meziyeti (diğer türlerden daha çok ) veren şey ise toplumsallığıdır. Yani bir arada yaşama (zayıflığından kaynaklı) zorunluluğudur. Bu zorunluluk her konuda kollektif (ortaklaşmacı) üretimi dayatarak türümüzün zihinsel evrimine muazzam katkılar sağlamıştır. Bugün buna kültür diyoruz.

Bu, bizim için muazzam değerde bir fark fakat evrim ve doğa nazarında bir pire kadar. Hepsi bu. Sevgiyle…