Hayatta acı çekmeye değecek bir anlam var mı?

Aslında soru biraz genel olmuş. "Acı" derken neyden bahsettiğiniz çok önemli. Sanırım manevi acıyı kastediyorsunuz. Çünkü fiziksel acıyı anlamlı kılan temel şey, vücudumuz için bir uyarı sistemi olmasıdır; sinirlerimiz sayesinde bir zarar gördüğümüzü anlar ve kendimizi koruruz.

Manevi acı ise daha farklıdır. Onu anlamlı kılan şey, acının kendisi değil; o acıya verdiğimiz anlam ve ondan sonra ne yaptığımızdır. Bazı insanlar yaşadıkları zorluklar sayesinde olgunlaşır, kendilerini daha iyi tanır veya hayata bakış açılarını değiştirir. Bazıları için ise acının hiçbir anlamı yoktur ve sadece yaşanması gereken kötü bir deneyimdir.

Bu yüzden "Hayatta acı çekmeye değecek bir anlam var mı?" sorusunun tek bir doğru cevabı yoktur. Bu, kişinin yaşam görüşüne, değerlerine ve hayattan ne beklediğine göre değişir. Bana göre acıyı anlamlı kılan şey, onun sonunda elde edilen gelişim, öğrenme veya uğruna mücadele edilen değerlerdir; yoksa acının kendisi başlı başına değerli değildir.

Acıyı Anlamlı Kılacak Hiç Bir Şey Yoktur!

Acı; arzu edilmeyen, rahatsız eden fiziksel ve duygusal her durum olmak üzere, her canlı acı çeker.

Acı çekeceğimizi bile bile yürümeye, yol almaya devam ederiz. Çünkü mecburuz. Çünkü hayatta kalmak ve mümkünse üremek zorundayız (istisnalar kaideyi bozmuyor).

Bunlar da ne yazık ki bu uğurda kesintisiz ve amansız bir yürüyüşü zorunlu kılıyor.

Türümüz; evrimsel olarak geldiği aşama itibarı ile bu yürüyüşte acıyı (Maddi-manevi) mümkün olduğunca en asgari seviyeye indirebilme yetisine sahip olmasına rağmen ne yazık ki bugün tam tersini ikame emekte ve hem doğasına, hem türüne hem de evrimsel birikimine ihanet etmekte ısrara devam ediyor. Yani bir bakıma bindiği dalı kesmekte ısrar ediyor.

Böyle olmasa idi, yani tam tersi bir seyir içinde yer alsaydı da türümüz ve tüm canlılık yine de kesintisiz bir savaş arenasına sahne olan bir doğa ve evrende, entropiye direnebilmek ve vücut bütünlüğünü, diriliğini koruyabilmek adına, belki şimdiki kadar ve yapay olarak değil, doğal olarak acı çekmeye devam edecekti ve ediyor da…

Acı; bu anlamı itibarı ile sonrasına yönelik devam dedirten zorunluluğun bugünden ödenmiş, ödenen ve ödenecek olan kefaretidir. Bu kefaret (bedel) ödenmeden türümüzün veya her hangi bir canlının vücut bütünlüğünü ve diriliğini korumaya yönelik devam içerikli yürüyüşünün sürme olanağı yoktur. Çünkü bundan kaçınma çabası veya imtina niyeti literatürde teslimiyet olarak tanımlanır ki bunun en yalın anlamı “benden bu kadar” veya “nokta” dır.

Değil dünyada, evrende bile bedelsiz-beleşe hiçbir şey yoktur. Mesele ödemekte değil teslim olmamakta. Lütfen teslim olmayın. Acıya özü dışında -ki zorunluluktur- ulvi bir anlam vermeye de çalışmayın.

Atalarımız ne güzel özetlemiş: Başa gelen çekilir… Sevgiyle…