Başka gezegende doğmuş ve büyümüş olsaydık Dünya'ya geldiğimizde yerçekimi etkisi nasıl olurdu?

Kütleçekimi 250 m/sn² olan bir gezegen bulmak imkansız. Bu çok güçlü bir kütleçekim ivmesi. Bu kadar güçlü bir kütle çekimi gezegenin kendi içine doğru çökmesine yol açar. Bu değerlerde ancak bir Nötron yıldızı bulabiliriz. Nötron yıldızlarının yüzeylerindeki kütleçekimi 100-300 m/sn² arasındadır.

Senin sorunu, 25 m/sn² üzerinden cevaplayalım. Jupiter'in kütleçekimine yakın. Jupiter kadar hacmi büyük bir karasal gezegen de olamaz aslında. O yüzden ne aradığımıza bir bakalım, sonra karşımıza ne çıkacak ona bakarız.

Biz burada Süpermen'i arıyoruz bir bakıma. Herhangi bir gezegende evrimleşmiş ve daha uygun koşullara sahip başka bir gezegene giden bir canlının etkileşimine bakıyoruz. Evet kütleçekiminin yüksek olduğu bir gezegende evrimleşmek, kütleçekimi düşük olan bir gezegende bize avantaj sağlar ama her zaman değil. Örneğin Ay'a giden astronotların, alışana kadar yürüyemediklerini fark etmişsinizdir. Kaslarınız çok fazla enerji ürettikleri için, bunu kontrol edemezsiniz ve yürürken bile düşebilirsiniz. Ayrıca canlıların sadece karasal gezegenlerde bulunduklarını düşünürsek, yani bir gaz devi veya yıldızda yaşayan bir medeniyet olmadığını düşünürsek, aslında başka bir gezegene gitmek çok da büyük bir fark yaratmayacaktır. Yani Süpermen'i bulamayacağız.

Güneş sistemimizdeki en yüksek kütleçekimine sahip karasal gezegen Dünya'dır. Galaksimizin tamamına baksak bile, bir karasal gezegenin ulaşabileceği teorik bir üst sınır vardır. Yaklaşık 30-40 m/sn² den daha büyük karasal gezegen bulamayız çünkü bundan sonra, gezegende aşırı yoğun atmosfer oluşmaya başlar ve katı yüzey özelliğini kaybeder.

Yine de, 25 m/sn² kütleçekiminde evrimleşmiş bir insan, dünyaya geldiğinde, kısa bir süreliğine Süpermen olabilir. Çok hızlı koşar, çok yükseğe sıçrar, çok ağır şeyleri kaldırabilir. Kasları yeni kütleçekimine alışıp erimeye başladığında, bu özelliğini kaybedecektir.

Eğer yerçekimi 250 m/s² olan (Dünya’nın yaklaşık 25 katı) bir gezegende doğup büyüseydik, bedenimiz buna göre evrimleşmiş olurdu: çok daha güçlü kaslara, çok daha yoğun kemiklere ve yüksek basınca dayanıklı bir dolaşım sistemine sahip olurduk. Muhtemelen daha kısa ve kompakt bir vücut yapımız olurdu, çünkü yüksek yerçekimi uzun ve ince yapıları mekanik olarak dezavantajlı kılar.

30 yaşında Dünya’ya geldiğimizde ise yerçekimi bize aşırı düşük gelirdi. Kendimizi inanılmaz hafif hisseder, küçük bir zıplamayla bile metrelerce yükseğe sıçrayabilirdik. Ancak ilk etapta hareket kontrolünde zorlanma yaşanırdı çünkü kas gücümüz Dünya koşullarına göre fazlasıyla yüksek olurdu. Dolaşım sistemi de başlangıçta uyum sorunu yaşayabilirdi; yüksek yerçekimine alışmış kalp ve damar sistemi, daha düşük yerçekiminde farklı bir basınç dengesiyle çalışmak zorunda kalırdı.

Uzun vadede ise vücut yeni ortama uyum sağlar, kullanılmayan kas gücü ve kemik yoğunluğu zamanla azalırdı. Kısacası Dünya bize neredeyse hafif bir gezegen gibi gelirdi; ilk başta süper güçlü hisseder, zamanla biyolojik olarak adapte olurduk.