Avustralya'da bir ekip, kültürel olarak aktarılan en eski insan ritüeline dair arkeolojik kanıtlar buldu. Güneydoğu Avustralya'daki bir mağarada ocaklarda bulunan ve Son Buzul Çağı'nın sonlarına tarihlenen çubuklar, şifa veya acı verme amaçlı olan ritüelin yaklaşık 500 nesil boyunca aktarıldığını gösteriyor. Bulgular, Nature Human Behaviour dergisinde yayınlandı.^[1]

Avustralya'ya 19. yüzyılda gelen sömürgecilerin kayıtları, GunaiKurnai'lerin kendilerine özgü ritüellerini belgelemiştir.^[2] Ritüelde oldukça yoğun ve sert olan Casuarina ağacından yapılmış ve şekillendirilmiş bir çubuk, yağla hazırlanıyor ve çubuk düşene kadar ateşin önüne konulması isteniyordu. Çalışmanın ortak yazarı, GunaKurnai halkının yaşlılarından ve GunaiKurnai Toprak ve Su Aborijin Şirketi'nden Russell Mullett şunları söylüyor:

Kretase-Tersiyer kitlesel yok oluşunun ardından dinozorların ortalıkta dolaşmaması, bildiğimiz ve sevdiğimiz üzümün yayılmasına ve gelişmesine olanak sağlamış olabilir. Bir grup araştırmacı; Kolombiya, Panama ve Peru'da 60 ila 19 milyon yıl öncesine ait fosilleşmiş üzüm çekirdekleri buldu. Buluntu, Batı Yarımküre'deki üzüm ailesine ait bitkilerin bilinen en eski örneğini içeriyor ve üzümün evrimsel hikayesinin henüz bilinmeyen kısımlarını bize anlatıyor. Araştırmacılar, keşif ve bulgularını Nature Plants dergisinde yayınladıkları bir çalışmada paylaştı.^[1] Field Müzesi Negaunee Entegre Araştırma Merkezi'nde yardımcı paleobotanik küratörü ve çalışmanın ortak yazarı Fabiany Herrera şöyle anlatıyor:

Genellikle meyve gibi yumuşak dokular fosil olarak korunmaz. Fosilleşme olasılıkları daha yüksek olduğu için paleobotanikçiler genellikle eski bitkileri tohumlara bakarak inceler. Bilinen en eski üzüm çekirdekleri yaklaşık 66 milyon yıl öncesine, yani büyük bir asteroidin Dünya'ya çarparak kitlesel yok oluşu başlattığı zamana aittir. Bu meşhur yok oluşta sadece çoğumuzun bildiği anlamıyla dinozorlar değil, Dünya üzerindeki türlerin tahmini %95'i yok oldu ve ormanlar sıfırlanarak gezegenin bitki kompozisyonu değişti.^[2] Ekip, dinozorların ortadan kalkmasının ormanların değişmesine katkı sağlamış olabileceğini öne sürüyor. Çalışmanın yazarlarından Michigan Üniversitesi Paleontoloji Müzesi'nde yardımcı küratör olan Mónica Carvalho yaptığı açıklamada şunları söylüyor:

Son 50.000 yıl içinde Dünya'dan kaybolan birçok büyük memeli, kuş ve sürüngen türünün neslinin tükenmesine insanlar mı yoksa iklim değişikliği mi neden oldu? Bu tartışma, on yıllardır sürüyor.

"Büyük" derken, megafauna olarak bilinen en az 45 kilogram ağırlığındaki hayvanlardan bahsediyoruz. Bu dönemde en az 161 memeli türünün soyu tükendi.

Çocuklar, yaşamlarının ilk birkaç yılında öz-düzenleme (belirli durumlara karşı duygusal, zihinsel ve davranışsal tepkiler) hakkında çok şey öğrenirler. Bu davranışlardan bazıları, çocukların otomatik bir tepki yerine kasıtlı bir tepki seçme becerisiyle ilgilidir. Bu, çaba gerektiren kontrol olarak bilinir. Bu beceriler, çocukların ebeveynleriyle olan ilişkileri başta olmak üzere çevreden öğrenilir.

Son yıllarda çocuklara, özellikle de olumsuz duygulara verdikleri tepkileri kontrol etmeleri için dijital cihazlar vermek yaygın hale geldi.

Yırtıcı bir kuşun kafasına ve aslan gövdesi üzerinde kanatlara sahip mitolojik bir yaratık olan grifin efsanesine genelde dinozor fosillerinin ilham verdiği düşünülür. Araştırmacılar, bu popüler iddiayı Interdisciplinary Science Reviews dergisinde yayınladıkları çalışmalarında masaya yatırdı.^[1]

Bu iddia, 30 yılı aşkın bir süre önce folklorist Adrienne Mayor tarafından dile getirilmişti. Mayor, bu konuda birçok makale ve kitap yazdı. Fikir; zamanla kitapların, belgesellerin ve müze sergilerinin vazgeçilmezi haline geldi.