YAN ODADAKİ KOMŞU

Karanlık maddeyle ilgili en büyük yanlış anlaşılma şu: Sanki karanlık madde, bizim evrenimizin içinde dolaşan ama “görünmez” olan bir parçacık sürüsüymüş gibi düşünülüyor. BMKT’de ise mesele farklı: Karanlık madde, aynı gerçekliğin içinde olabilir… ama bizim katmanımızın üzerinde değil.

Biz Nerede Yaşıyoruz?

Bu seride uzun zamandır evreni bir “Metrik Katman” olarak anlatıyorum: üzerinde ışığın, maddenin ve ölçebildiğimiz tüm fiziksel süreçlerin gerçekleştiği bir yüzey. Işık bu yüzeyde “kayabiliyor.” Elektrik–manyetizma bu yüzeyde “tutunabiliyor.” Bizim tüm dedektörlerimiz de bu yüzeye göre çalışıyor. Şimdi düşün: Eğer gerçeklik sadece bu yüzeyden ibaret değilse, bizim “varlık” dediğimiz şeyin dışında ama çok yakınında başka enerji yoğunlukları bulunabilir. Bu noktada karanlık maddeyi şöyle yorumluyoruz: Yan odada yürüyen biri gibi. Onu görmüyoruz… ama ayak seslerini duyuyoruz.

“Ayak Sesleri” Ne?

Bir galaksinin dönüş hızını ölçtüğümüzde şunu görüyoruz: Orada olması gereken kütleden daha fazlası varmış gibi davranıyor. Standart kozmoloji buna “görünmez parçacıklar” diyor. BMKT bu olguyu şöyle yorumlamayı deniyor: Kütlenin bir kısmı gerçekten başka bir boyutsal konumda olabilir. Fotonla etkileşmediği için “karanlık” görünür. Ama aynı büyük dokuyu (üst yapıyı) etkilediği için kütleçekimsel iz bırakır. Yani: Işık açısından görünmez — eğim/çekim açısından hissedilir.

Bu Neden Mantıklı?

Çünkü karanlık maddeyi ararken hep aynı varsayımla hareket ediyoruz: “Buradadır ama görünmüyordur.” BMKT ise şöyle soruyor: “Ya da burada değildir?” Bizim katmanımızı “oda” gibi düşünürsek, kütle “duvarın arkasında” olabilir. Duvarın arkasındaki biri: Odanın içindeki ışığı değiştirmez Odanın içindeki elektronik cihazlara doğrudan dokunmaz Ama duvara bir kuvvet uygular, titreşim yaratır, yük bindirir Biz de tam olarak bunu görüyoruz.

Galaksi Dönüşleri Buraya Nasıl Bağlanır?

BMKT’nin karanlık madde yorumu şunu söyler: Galaksinin çevresinde “ek bir kütle etkisi” vardır. Ama bu kütle, bizim yüzeyimizde dolaşan bir parçacık olmak zorunda değildir. Bu kütle: Katmana komşu bölgelerde “bulk” içinde duruyor olabilir. Galaksi çevresinde bir “gölge” gibi yerleşmiş olabilir Ve katmana sadece çekimsel/geomtrik etkisini taşıyor olabilir Bu yaklaşım, “parçacık dedektörlerinde neden bir şey yakalayamıyoruz?” sorusuna da doğal bir açıklama deniyor: Çünkü yanlış odada arıyor olabiliriz.

Peki Bu Test Edilebilir mi?

Evet, ama dikkatli bir şekilde. Bu yorumun güçlü tarafı şu: Karanlık maddenin galaksi ve küme ölçeğinde “dağılım haritası”, ışıkla görülen maddenin haritasıyla tam örtüşmek zorunda değildir. Çünkü kaynak aynı “katman” olmak zorunda değil. Ama tamamen bağımsız da olmamalıdır: çünkü yine de aynı büyük yapı içinde “mekanik/geomtrik” bağ var. Dolayısıyla BMKT perspektifinde kritik test şudur: Karanlık madde haritaları, baryonik maddeyle ne kadar bağlı, ne kadar kopuk? Bunun örnekleri özellikle galaksi kümeleri ve birleşmelerde daha net ortaya çıkar.

Kapanış

Karanlık maddeyi “görünmez bir nesne” gibi değil, “komşu boyutta duran ama etkisi bizim odaya sızan bir yük” gibi düşünmek… BMKT’nin en sezgisel ama aynı zamanda en kışkırtıcı önerilerinden biri bu. Bir sonraki yazıda ise bu bakışı daha da büyüteceğiz: Eğer evrenin dokusu gerçekten böyle bir mekanik düzene sahipse, evren neden hızlanıyor? Ama bu sefer “yakıt” diliyle değil; “denge değişimi” diliyle.