PLATON'UN İDEALAR DÜNYASI

​Platon’un Bilgi Görüşü

​Platon’un kuramına göre ruh, bedene girmeden önce "İdealar Dünyası"ndaydı ve orada her şeyin kusursuz, gerçek bilgisini görmüştü. Ruhun ölümsüzlüğü temelinde; ruh bedene girdiğinde bu bilgileri unutur. Ancak dünyada gördüğümüz her varlık, bize İdealar Dünyası'ndaki o kusursuz örnekleri çağrıştırır. Yani "öğrenme" dediğimiz süreç, aslında dış dünyadan veya kitaplardan yeni bir bilgi edinmek değil, ruhumuzda zaten var olan bilgiyi "anımsama" (anamnesis) yoluyla yüzeye çıkarma çabasıdır.

​Platon varlık alanını ikiye ayırır: Fiziksel Dünya ve İdealar Dünyası. Fiziksel dünya sürekli değişime uğradığı için buradaki veriler "gerçek bilgi" değildir; sadece birer sanıdan (doxa) ibarettir. İdealar Dünyası ise gerçek dünyadır; "gerçek bilgi" (episteme) ancak burada mümkündür. Platon'a göre bir bilginin "gerçek bilgi" sayılabilmesi için iki temel şart vardır: Doğru olması ve değişmeyen, sabit bir hakikate dayanması. Özetle; bir şey değişiyorsa o gerçek bilgi değil, ancak değişmiyorsa o bilgi olabilir.

​Platon, felsefesini inşa ederken dönemin önemli düşünürlerinden etkilenmiş ve onları kendi sisteminde sentezlemiştir:

​Herakleitos: Onun "sürekli akış" (değişim) teorisini kabul ederek, fiziksel dünyada kesin bilginin olamayacağını vurgular. Ancak ona bir "ama" ekleyerek gerçek bilginin değişmeyen İdealar Dünyası'nda olduğunu savunur.

​Sokrates: Bilgiyi açığa çıkarma yöntemi olan "doğurtma" (maieutike) tekniğini benimser.

​Pisagorcular: Sayıların ve geometrik formların değişmezliğini ve kesinliğini temel alarak, aklın kendi işlemleriyle ulaşabileceği "sabit" bir bilginin varlığını kanıtlar.

​Sonuç olarak Platon; Herakleitos’un akış ve değişim anlayışını, Sokrates’in sorgulama yöntemini ve Pisagorcuların matematiksel kesinliğini bir araya getirerek meşhur "İdealar Teorisi"ni tamamlamıştır