Merhaba
Kusursuz bir dijital ikiz, yalnızca dış görünüşü benzetilmiş bir model değil sistemin bütün parçalarını, başlangıç koşullarını, çevresiyle etkileşimini ve fizik yasalarını eksiksiz taşıyan ikinci bir örnek olurdu.
Şöyle ki;
Eğer evren bütünüyle belirlenimciyse, aynı koşullardan başlayan iki sistemin aynı sonuçları üretmesi beklenirdi. Bir beynin ikizi aynı girdileri alırsa aynı düşünceleri, bir ekosistemin ikizi de aynı değişimleri meydana getirebilirdi. Lakin kuantum düzeyinde gerçek bir rastlantısallık bulunuyorsa aynı başlangıç durumu, aynı tekil sonucu değil yalnızca aynı olasılıkları üretir. İkiz evrende başka bir kuantum sonucu ortaya çıkabilir. Keza kaotik sistemlerde ölçemediğimiz küçücük bir başlangıç farkı zamanla bütünüyle farklı bir geleceğe dönüşebilir. “Kusursuz başlangıç bilgisi” elde etmek de ölçüm sınırları nedeniyle başlı başına sorunludur. Böyle bir ikize sahip olmak, gelecekteki bütün verinin elimizde hazır bulunduğu anlamına da gelmez. Simülasyonu çalıştırmak ve sonuçların oluşmasını beklemek gerekebilir. Bazı sistemlerde geleceği öğrenmenin, sistemi adım adım yaşatmaktan daha kısa bir yolu olmayabilir. Üstelik gerçek dünyanın ikize vermediğimiz tek bir dış etkisi bile iki sistemi birbirinden ayırır. Bu nedenle gerçek dünyada veri toplama ihtiyacı tamamen ortadan kalkmaz; zira ikizin hala gerçeğe uygun olup olmadığını kontrol etmemiz gerekir. Tüm evrenin eksiksiz ikizini yine evrenin içinde kurmak ise ayrıca çelişkili görünür. Evrenin bütün bilgisini taşıyan bir sistemin en az evren kadar bilgi ve fiziksel kaynak istemesi beklenir üstelik kendi simülatörünü de simüle etmesi gibi bir öz gönderim sorunu ortaya çıkar. Ve bence kusursuz dijital ikiz, bir noktadan sonra model olmaktan çıkar ve o varlığın ikinci bir örneğine dönüşür. Fakat bize her şeyi önceden söyleyen sihirli bir kitap olmaz o da kendi zamanını yaşayarak verisini üretir. Kısacası kusursuz kopyaya sahip olmak, bütün geleceğe aynı anda sahip olmak değildir. Saygılarımla.