Ödüllü Soru İnsanlardaki bu tükenmişlik durumunun spesifik bir nedeni var mı?

Merhaba

Bence tükenmişliğin tek ve herkeste geçerli bir nedeni yok. Lakin en temelinde, uzun süre boyunca verdiğimiz çabanın karşılığını alamamak yatıyor. İnsan yalnızca çok çalıştığı için değil yaptığı şeyin bir anlamı kalmadığında, hayatı üzerinde söz sahibi olmadığını hissettiğinde ve dinlense dahi zihnen işten kopamadığında tükeniyor.  Keza günümüzde insan sürekli kendisini başkalarıyla karşılaştırıyor. Daha başarılı, daha mutlu ve daha iyi bir hayat yaşıyor görünme baskısı da fark ettirmeden zihni yoruyor. Buna ekonomik kaygılar, gelecek belirsizliği ve yalnızlık da eklenince insanın içindeki enerji zamanla azalıyor. Tükenmişlik bir anda ortaya çıkmıyor çoğu zaman uzun süre görmezden gelinen yorgunlukların birikmesiyle oluşuyor. Zira beden dinlense bile insanı asıl tüketen şey, zihninin sürekli mücadele halinde kalmasıdır. Saygılarımla.

Tükenmişlik esnasında sürekli aynı durumlarla ve Zorlu şartlar altında kalmaktan Yola çıkıyor. 

Beynimiz buna karşı çıkıyor ve en sonunda sizin hissettiğiniz o" tükenmişlik hissi "ortaya çıkıyor 

Aslında beynimizin bulunduğu durumdan kaçmak için ortaya çıkardığı bir savunma sistemi diyebiliriz. 

Sürekli monoton ve zorlu bir şart, "istenmeyen bir şart"

Beynimiz buradan kaçmak için bu deneyimlediğiniz olayı ortaya çıkarır. Teşekkürler.

Yalnızlaşma!

Türümüz doğası gereği toplumsal bir varlıktır ve tek başına yaşayabilme donanımlarından yoksundur.

İşte bunu çok iyi gören ve doğamıza da düşman olan bir sistem (kapitalizm), varlığını idame ettirebilmek adına yalnızlaştırmayı, bireycilik adı altında ve güya özgürlüğün anahtarı sosu ile yıllardır zihnimize pompalar durur.

Sonu: Yalnızlaşma ve devamında özüne yabancılaşma. Yalnızlaşıp yabancılaşan insanın genetik kodları, hayatta kalabilme refleksi ile ve onu bu yalnızlığından kurtarmak adına onu arayışa iter. İşte yalnızlaşan insanın, şiirde de, şarkıda da geçtiği üzere hiç bir yere ulaşamayan bir merdiven yahut adressiz bir mektup oluşunu fırsat bilen ve zaten bunu örmeye çalışan sistem bu sefer ellerini (başardım şeklinde ) ovuşturarak ikinci planı devreye sokar: Bir güç olarak yedekleme.

Bugün yalnızlaşıp gelecek kaygısı ile savrulan ve benzerleri ile bir araya gelip bu ablukayı dağıtacağına ona bunu reva görene, celladına aşık misali yamanan ve ondan medet uman milyonların gerçek hikayesi bu.

Bunu kırmanın tek bir yolu var. Ustaların dediği üzere ve genetiğimize sadakat çerçevesinde “ayrılar ayrı yere, aynılar aynı yere” perspektifi ile emek cephesinde örgütlenmek ve bu cendereden birlikte çıkabilmek. “Kurtuluş yok tek başına ya hep beraber ya hiçbirimiz” hikayesinin de özeti budur. Sevgiyle…

Bence spesifik herkeste geçerli olan bir nedeni yok. Psikoloji her insanda farklı şekillenen bir şey. Her insanın zihninin aynı olaya verdiği tepki farklı olabiliyor. Zihinlerimiz de en az parmak izlerimiz kadar bambaşka. Ama genel düşünürsek gösterilen bir çabanın karşılığını alamamak çok acı verici olabiliyor. İnsan böyle durumlarda başına gelen daha kötü olaylara üzülemiyor bile. Gittikçe daha da duygusuzlaşmaya başlıyor. Hatta bazen eski neşesini kazanamayacağını sanıyor ama sonuçta insanız. Zihnimiz bunu da atlatıp yoluna bakıyor.