Ödüllü Soru İnsanlardaki bu tükenmişlik durumunun spesifik bir nedeni var mı?

Tükenmişlik esnasında sürekli aynı durumlarla ve Zorlu şartlar altında kalmaktan Yola çıkıyor. 

Beynimiz buna karşı çıkıyor ve en sonunda sizin hissettiğiniz o" tükenmişlik hissi "ortaya çıkıyor 

Aslında beynimizin bulunduğu durumdan kaçmak için ortaya çıkardığı bir savunma sistemi diyebiliriz. 

Sürekli monoton ve zorlu bir şart, "istenmeyen bir şart"

Beynimiz buradan kaçmak için bu deneyimlediğiniz olayı ortaya çıkarır. Teşekkürler.

Yalnızlaşma!

Türümüz doğası gereği toplumsal bir varlıktır ve tek başına yaşayabilme donanımlarından yoksundur.

İşte bunu çok iyi gören ve doğamıza da düşman olan bir sistem (kapitalizm), varlığını idame ettirebilmek adına yalnızlaştırmayı, bireycilik adı altında ve güya özgürlüğün anahtarı sosu ile yıllardır zihnimize pompalar durur.

Sonu: Yalnızlaşma ve devamında özüne yabancılaşma. Yalnızlaşıp yabancılaşan insanın genetik kodları, hayatta kalabilme refleksi ile ve onu bu yalnızlığından kurtarmak adına onu arayışa iter. İşte yalnızlaşan insanın, şiirde de, şarkıda da geçtiği üzere hiç bir yere ulaşamayan bir merdiven yahut adressiz bir mektup oluşunu fırsat bilen ve zaten bunu örmeye çalışan sistem bu sefer ellerini (başardım şeklinde ) ovuşturarak ikinci planı devreye sokar: Bir güç olarak yedekleme.

Bugün yalnızlaşıp gelecek kaygısı ile savrulan ve benzerleri ile bir araya gelip bu ablukayı dağıtacağına ona bunu reva görene, celladına aşık misali yamanan ve ondan medet uman milyonların gerçek hikayesi bu.

Bunu kırmanın tek bir yolu var. Ustaların dediği üzere ve genetiğimize sadakat çerçevesinde “ayrılar ayrı yere, aynılar aynı yere” perspektifi ile emek cephesinde örgütlenmek ve bu cendereden birlikte çıkabilmek. “Kurtuluş yok tek başına ya hep beraber ya hiçbirimiz” hikayesinin de özeti budur. Sevgiyle…

Bence tükenmişliğin tek bir spesifik nedeni yok; daha çok uzun süre boyunca biriken ve karşılığında yeterince dinlenemediğimiz streslerin sonucu gibi düşünmek daha doğru. Sadece iş yükü değil, sorumlulukların artması, gelecek kaygısı, ekonomik belirsizlik, iş bulma ve geçim endişesi, sürekli bir şeylere yetişme zorunluluğu ve kişinin kendisinden beklentilerinin yükselmesi de zihinsel kaynaklarımızı tüketebiliyor. Özellikle Türkiye gibi ekonomik ve sosyal belirsizliklerin günlük yaşamın önemli bir parçası hâline gelebildiği ortamlarda, insanın zihni yalnızca “bugünün” sorumluluklarıyla değil, sürekli “yarın ne olacak?” sorusuyla da meşgul olabiliyor. Bu da stres sisteminin uzun süre aktif kalmasına ve zamanla enerji tükenmesi, isteksizlik, hiçbir şey yapmak istememe ve yaptıklarımızdan eskisi kadar tatmin olamama gibi bir tabloya dönüşebiliyor. Yani bazen insanın yorulduğu şey yaptığı işten çok, hayatın sürekli kendisinden bir şeyler istemesi oluyor.

Bence spesifik herkeste geçerli olan bir nedeni yok. Psikoloji her insanda farklı şekillenen bir şey. Her insanın zihninin aynı olaya verdiği tepki farklı olabiliyor. Zihinlerimiz de en az parmak izlerimiz kadar bambaşka. Ama genel düşünürsek gösterilen bir çabanın karşılığını alamamak çok acı verici olabiliyor. İnsan böyle durumlarda başına gelen daha kötü olaylara üzülemiyor bile. Gittikçe daha da duygusuzlaşmaya başlıyor. Hatta bazen eski neşesini kazanamayacağını sanıyor ama sonuçta insanız. Zihnimiz bunu da atlatıp yoluna bakıyor.