Işık hızı ve onu aşma üstüne kafa yorarken neden hep madde formunda olduğumuzu varsayıyoruz?

Çünkü Öyleyiz ve Ötesi Artık Biz değiliz!

Bizler madde (fiziksel) temelli biyolojik varlıklarız. Hangi motoru yaparsak yapalım, motor geçer fakat içindeki biz madde temelli formumuzu korudukça geçemeyiz. Geçebildiğimiz an ise artık enerji formunda oluruz ve o form artık biz değilizdir. Zira temel handikap da budur…

Ve zira bu temel handikabın aşmaya çalıştığı yegane şey de odur: Hem biz, madde (fiziksel) temelli biyolojik bir varlık olma özelliğimizi koruyalım hemi de aşılmaz olanı, yani “bu kapıdan kütleli hiçbir varlık geçemez” diyen evrensel yasayı aşalım yahut manipüle edelim (Etrafından dolanabilelim) ve ışık hızı bizim için aşılamaz bir fenomen olmaktan çıkıversin…

Atalarımıza hayranım… Der ki bazı yakalar asla bir araya gelmez. Hele ki varlıkları birbirlerinin yokuluğunu dayatanları… Ve özetler: Ya eh ya da deh, ancak biri hakikate dönüşebilir. İkisi, aynı anda hemi de asla hayat bulamaz…

Geriye tek güvencemiz-şansımız kalır ki işte o şey genel görelilik ile kuantum mekaniğini birleştirebilecek ve ötesi olana gebe şeydir: Atom altı dünyanın olasılıkçı, hiçbir kalıba (şimdilik) sığmayan ve (yine şimdilik) başına buyruk bildiğimiz doğası ve bu doğanın bünyesinde barındırıyor olabileceği gizemdir. Evrenin bildiğimiz temel işleyiş yasaları itibarı ile bir devri kapatıp ötesini başlatabileceği gibi bir balona da dönüşebilecek türünden bir gizem … Sevgiyle…