Yalnızlık kavramı insanlar için değildir bana göre

İster Kutsal metinler ister tarihi kaynaklara bakın insan hiçbir zaman tek var olmamıştır eşi ile beraber yaratılmış veya varolmuştur.

İnsanlar yalnız kalamaz sosyal canlılardır ne eski zamanda nede günümüz çağında ancak kendilerini yalnız hissedebilirler bu çevre ve toplum tarafından anlaşılmadıkarında içine döner kendi ile konuşur, kendi kendine sorularını sorar ve cevaplar, belki farklı karakterler yaratır kendi içinde onunla sohbet eder. kişi bunu yalnızlık olarak algılayabilir ama gerçekte kendi kendine bile yalnız kalmamış kendi içinde karakterler (dost, sevgili, aile bireyleri)yaratarak onlarla iletişim kurmuştur.

Bu tür durumlarda toplumun veya sevdiklerinizin düşüncelerinizi anlamadığını düşünüp kendinizi sosyal çevreden soyutlamayın merak etmeyin sizi anlamayanlar kadar anlayanlar da var bu dünyada

Yalnızlığın bana göre bazı sebepleri vardır. İnsan sosyal bir canlı, bu tarz sürü halinde yaşayan canlılar için yalnızlık bazı insanlara çok ağır gelebiliyor.

Yalnızlığın sebeplerine baktığımda iki seçenek gözüme çarpıyor. Ya bu kişi insanlar tarafından dışlanarak yalnız kaldı, yada “çevremde belirli kriterlere sahip olmayan insanlar olacağına hiç olmasın” düşüncesi. İlk durum insanı yoran bir şey, özellikle psikolojik açıdan.

Bu tarz durumlarda insan bir arkadaşım olsun, onunla takılayım ama benim kafamda olsun, diyebilir. Zihninde bir arkadaş oluşturmaya başlayabilir, fakat bu arkadaş ne kadar kullanışlı olur bilinmez. İnsan gibi çevresini merak eden ve odaklanan bir canlıda, zihinsel arkadaşa odaklanıp onunla sohbet etmek; ayrıca onunda yanıt oluşturması için çabalamak sağlıklı bir insan davranışı gibi değil sanki. Öte yandan bu durum takıntı halini alır ve birey sürekli zihinsel arkadaşı ile zaman geçirmeye başlarsa, sosyal ortamdan iyice kopabilir.

Arkadaşlık dediğimiz şey, görüş farklılıkları olsa bile birbirine saygı duymak ile oluşan bir yapı. Farklı düşünce yapısına sahip biriyle sohbet edip, bir şeyler üstüne kafa yorduğu bir yapı arkadaşlık. Bu fikir ayrılıkları ve farklı düşünce sistemleri olmadan insan nasıl gelişebilir ki?

Yalnızlığın insan kavramına bağlı olduğunu düşünüyorum. İnsanlar sosyal varlıklardır ancak bu sosyallik oldukça bir asosyallik kavramının olmasının zorunlu olduğunu düşünüyorum.

Bir yerde birileri arkadaşlık kurarken başkalarından çekiniyor ve uzak kalıyorlar bu da onları istemeden yalnız kalmaya itiyor bazılarımız bunu çocukluktan bazılarımız ilerleyen yaşlarda bazılarımız ise ara ara yaşıyor. Arkadaşlarımızı kendi konforumuza ve kafa yapımıza göre seçiyoruz çoğu insan bu özelliklerinin uymadığı kişilerle konuşmaktan çekiniyor. Bu durumda o "görece" uyumsuz kişilerin diğer gruplar tarafından da aynı duruma itilmesi ile yalnızlık kavramının ortaya çıktığını ve çocukluktan bunu deneyimleyen insanların bu konuda çok daha zorlandıklarını,yeni rahatları olan yalnızlıktan,rahatsız olan arkadaşlığa geçmek için uğraş sarfetmeyi rahatsız edici bulduklarını düşünüyorum.