Saf kötülüğün olduğu sürüce zalimlerin arasında nasıl delirmeden yaşayabiliyorsunuz?

Bu düşüncer ilk başta bana da her zaman oluyordu,ben şöyle kurtuldum herkes iyi olsaydı(artık o her ne demekse) sadece insanlığı daha iyiye götürseydi belli bir müddet sonra sıkılırdık ve insanlığı geliştirmek istemezdik ne de olsa birileri geliştirir diye ama dünyada çok kötü insanların da olması çok iyi insanların da olması bence birbirlerini tamamlıyor,yani kötülüksüz iyiliğin bana göre hiçbir amacı olamaz,ve zaten insanoğlu iyiliğe sempati duyduğu gibi her zaman kötülüğe de sempati duyacak.Umarım açıklayıcı olmuştur

Benimde böyle yoğun hissetiğim zamanlar oldu işte bu yüzden karamsar bakış ortaya çıkıyor insanlarda ama elinden bir şey gelmez böyle bir durumda 500 sene öncede vardı ondan öncede vardı şimdide var kötülüğü kabul edemeyiz zaten ama elimizden bir şey gelemeyeceğini kabul etmeliyiz kötülüğü kabul etmenin bir anlamı yok ama elinden bir şey gelemeyeceğinin bir anlamı var kötüler kötülüklerinin mahkumu İyiler iyiliklerinin mahkumu bence

Benim düşüncem de bu soruya benzer, zulme uğrayan insan veya hayvanın durumunu %1 bile hissetmeyen kötülere insanlıktan çıkma durumu diyoruz ve bu insanlar bunu yıllarca yüzlerce defa yapabiliyor ve diğer yönüyle okuyor çalışıyor yiyor uyuyor aile kuruyorlar. Bu canavarlar filmlerdeki gibi korkunç bedenlere sahip olsalardı gizli olmaları daha ürkütücü. İkinci olarak belgeselde gördüm atom bombası Japonya da başarılı şekilde patlayınca merkezdeki onlarca amerikan çalışanı yerlerinde zıplayıp sevinç ve zafer kutlaması yapması gibi insanların grup haline gelip insan veya hayvan katliyamı yaparken birde sevinç duymasının açıklamasını bende merak ediyorum. Temel yapısal olarak insanlık sorunları kurduğu medeniyet kadar büyük. Çözümü yüzyılar alır gibi, insanlık yok olursa mücadeleyi dünya kazandı demektir. Git geller arasında yaşamak stres dolu, stresin çaresine ulaşırsak iyiler biraz daha varolabilir. Öbür tarafı ile hayran olmayı bilebilecek tek canlı olan insan hayran olunacak şeyler var eden eşsiz bir tür.

Dünyada çok kötülük varsa çok iyilik de var, fikrimce insanların bakış açısı neye yoğunlaşırsa dünyayı algılama şekli de bir o kadar benzeşiyor. Hayattaki varoluş amacımız ve onu anlamlandırma şeklimiz temel motivasyonumuzu oluşturuyor diyebilirim, Nietzsche'ye atfedilen bir söz vardır "Yaşamak için bir nedeni olan herkes her türlü nedene katlanır." diye. Zannedersem herkes bazı zamanlarda dünyaya ilişkin karamsar düşüncelere kapılabiliyor ancak dünyanın çekilmez bir yer olduğuna dair bir inanç geliştirmek pek rasyonel değil. Ben hayatta iyimser bakış açısına sahibim ve bu dünyada ne kadar çok kötülük varsa ona o kadar karşı koyulması gerektiğine inanıyorum.