Tek yumurta ikizlerinin bir çok özelliğinde olduğu gibi parmak izleri de farklıdır fakat büyük oranda benzerlik gösterir. Hatta görüntü tekniklerinin yeterince gelişmediği dönemlerde ikizlerin tek yumurta mı, çift yumurta ikizi mi olduğu parmak izlerinden tahmin edilmeye çalışılırmış.
Her canlının nükleotit dizilimi kendine özgüdür de ondan.Nükleotitle DNA yı oluşturan yapı birimleridir.Adenin,timin,guanin,sitozin, ve RNA daki urasil.Bilindiği gibi bu nükleotitler uygun şartlarda karşılıklı olarak eşlendiğinde DNA yı oluştururlar.Ve bu eşlenme durumu yani dizilim canlıya özgüllük kazandırır.
Miras Bilimi: Parmak İzi Kalıbı Miras mı?
Science Buddies'den bir Babalar Günü miras soruşturması
Hiç daha küçükken babası gibi görünen bir çocuk gördünüz mü? Sıklıkla iki kişinin birbiriyle ilişkili olduğunu söyleyebiliriz çünkü yüz özellikleri veya saç rengi gibi birkaç benzer fiziksel özelliğe sahiptirler. Bunun nedeni, çocukların DNA'larının yarısını (genetik planlar) her bir ebeveynden almalarıdır. Peki ya parmak izleri gibi küçük bir şeye - bunlar kalıtsal bir özellik mi? Parmak izleri insanları tanımlamak için kullanılır, çünkü her kişinin parmak izleri benzersizdir, ancak insanlar benzer parmak izi desenlerine sahip olabilir. Bu Babalar Günü, parmak izi kalıplarının rastgele mi yoksa genetikten etkilenip etkilenmediğini araştırmak için bu etkinliği ailenizle birlikte yapabilirsiniz. Parmak izi deseninizin size verdiğiniz için babanıza (ve annenize) teşekkür edebileceğiniz sadece bir özellik olup olmadığını görebilirsiniz.
Doğmadan önce bile kendi benzersiz parmak izlerini almaya başladın! 10-24. Haftalarda, fetüsün parmak uçlarının epidermisinde (en dıştaki deri tabakası) gelişim sırtları oluşur. Bu çıkıntıların her parmak ve başparmak üzerinde oluşturduğu desenler, statik olan ve yaşla birlikte değişmeyen parmak izleri olarak bilinir - bu nedenle bir birey bebeklikten yetişkinliğe kadar aynı parmak izlerine sahip olacaktır. Desen büyüdükçe şekil değişir, ancak şekil büyür. (Bunun nasıl çalıştığı hakkında daha iyi bir fikir edinmek için, parmak izinizi bir balona yazıp balonu havaya uçurarak boyut değişikliğini modelleyebilirsiniz.) Her insanın zaman içinde değişmeyen benzersiz parmak izleri olduğundan, bu baskılar kullanılabilir tanımlama için. Örneğin, polis belirli bir bireyin suç mahallinde olup olmadığını belirlemek için parmak izlerini kullanır. Kesitlerin tam sayısı, şekli ve aralığı kişiden kişiye değişse de, parmak izleri desen türlerine göre üç genel kategoriye ayrılabilir: döngü, kemer ve ağırşak.
Parmak izi kalıplarının kalıtımsal bir bileşeni vardır, ancak kalıtım yoluyla alınmalarının genetiği karmaşıktır. (Çoklu genler dahil edilir.) Parmak izleri rahimde gelişirken bir kişinin ortamından da etkilenir. Bu nedenle, kalıtım yoluyla alınması muhtemel bazı parmak izi örneklerini görmüş olabilirsiniz (babalarıyla aynı desen tipine sahip bir oğul ve / veya kız gibi). Ancak bu, yakından ilişkili olduğunu bildiğiniz kişiler için her zaman böyle olmayabilir. Parmak izi desenlerinin nasıl miras alındığını daha net görmek için, ilk "Ekstra" adımda açıklandığı gibi çok daha büyük bir örnek boyutu kullanmanız gerekir. Her insanın parmak izleri benzersiz olduğundan ve aynı DNA'yı paylaşan aynı ikizlerin bile aynı parmak izlerine sahip olmadığı için, bu aynı zamanda parmak izlerinin genetik tarafından tamamen kontrol edilmediğini gösterir.
https://www.scientificamerican.com/article/succession-science-are-fingerprint-patterns-inherited/
İnsanların parmak izlerinin neden birbirinden farklı olduğunu anlamak için parmak izlerinin oluşma sürecine göz atmak gerekir. Bir insanın parmak izleri ana rahmindeyken oluşur. Gebeliğin 10. haftası civarında başlayan süreç 16-17. hafta civarında tamamlanır. Parmak izlerinin şeklini belirleyen, derinin en dış katmanı olan epidermis ile daha içteki katman olan dermis arasındaki etkileşimdir ve bu etkileşimi belirleyen pek çok etken vardır. Örneğin kan basıncı, kandaki oksijen miktarı, hormon seviyeleri, parmaklar ile amniyotik sıvı arasındaki etkileşim ve fetüsün rahim içindeki hareketleri bu etkenlerden bazılarıdır. Haftalar süren bir süreç boyunca tüm bu etkenlerin iki ayrı fetüs için aynı olması olasılık dışı olduğu için insanların parmak izleri birbirinden farklıdır.
Parmak izlerinin evrimsel biyoloji açısından anlamı, temel olarak sürtünme kuvvetini arttırıcı etkiye sahip oluşudur. Örneğin bu nedenle su içerisindeyken parmaklarınız büzüşür. Bu, kavrayacağınız cisimleri daha kolay tutmamızı sağlayan bir adaptasyondur. Bilindiği üzere, sürtünme kuvveti yüzeyler arası bir "düzensizlik katsayısı" veya "sürtünme katsayısı" ile doğru orantılıdır. Bir yüzeyin mikro ve nano boyuttaki düzeni, düzensizleştikçe ve iniş-çıkışlar arttıkça sürtünme katsayısı artar ve dolayısıyla sürtünme katsayısı da artar. El kullanımı önem arz eden hayvanlarda bu "parmak izi" olarak anılan; halbuki sadece bir "pürüzlülük" olarak görebileceğimiz yapılar evrimleşmiştir. Parmak izlerine, özellikle tırmanıcı ve ellerini yoğun olarak kullanan bazı diğer hayvanlarda da rastlanır. Goril ve şempanze başta olmak üzere pek çok primatta, Avusturalya'da yaşayan koalalarda Kuzey Amerika'daki bazı susal memelilerde bu yapılara rastlanır. Yapılan bir araştırma göstermiştir ki, elektron mikroskobu kullanılsa bile bir koala ile bir insanın parmak izleri birbirinden ayırt edilememektedir veya çok zorlanılmaktadır.
Tek yumurta ikizlerinde parmak izi oldukça benzerdir fakat hiçbir çalışmada bu ikizlerin %100 aynı parmak izine sahip olduğu bulunmamıştır. Tek yumurta ikizlerindeki benzerlik DNA diziliminden kaynaklanır çünkü parmak izi oluşumu büyük oranda genetik faktörlerden kaynaklanır. Farklılıklar ise rahim içindeki çevresel etmenlerdir. Parmak izi oluşumu embriyonik dönemde 13-19. haftalarında meydana gelir ve rahim içindeki besinlere erişim, göbek kordonu uzunluğu, genel kan akışı, kan basıncı, rahim içindeki pozisyon, parmak büyümesinin genel oranı gibi çevresel faktörler tarafından etkilenir.
Parmak izleri, milyonlarca yıl süren doğal seçilim sürecinde primatların çevreyle etkileşimini kolaylaştıran bir özellik olarak evrimleşmiştir. İlk olarak sürüngenlerde ve erken memelilerde bazı izleri görülen bu yapı, primatlar arasında daha belirgin hale gelmiş ve modern insanlarda tamamen gelişmiş bir hale ulaşmıştır.