Neden bilgiye erişim kolaylaştıkça zihinsel kapasitenin kullanımı arasında bir uyuşmazlık yaşanıyor?

Bilgiye ulaşımın kolaylaşması bilgiye ulaşma isteğini arttırmıyor ne yazık ki. İnsanların çoğunun son derece pratik ve pragmatik bilgiler dışında bilgi talebi veya merakı yok. Buna bir de olumsuz aktarımlar ekleniyor. Basitçe ifade etmek gerekirse olumsuz aktarım, var olan bilgi ve becerilerin, yeni gelen bilgi ve becerilerin kazanılmasına engel olmasıdır. Bunun da bahsettiğimiz konuda etkili olduğunu düşünüyorum. Örneğin kişi çeşitli bilgilerin yazdığı bir kitabı birkaç sayfa okuduğunda kişisel inançlarından dolayı tepki gösterip kitabı kapatabiliyor vs.

Bu konu hakkında düşüncelerim, bilgiye erişim kolaylaştıkça zihinsel kapasitemizi daha az kullanmaya başlıyoruz. Çünkü eskiden insanlar bilgiye ulaşmak için araştırmak, ezberlemek ve uzun süre düşünmek zorundayken bugün birkaç saniyede arama yapabiliyoruz. Bu durum beynin bilgiyi depolama ve derinlemesine işleme ihtiyacını azaltabiliyor. Ancak sorun zekânın azalması değil; zihinsel çabanın biçiminin değişmesi. Artık bilgiyi hatırlamaktan çok, doğru bilgiyi seçmek, doğruluğunu sorgulamak ve farklı bilgileri birleştirerek anlam üretmek önem kazanıyor. Bu yüzden bilgiye erişimin artmasıyla zihinsel kapasite arasında bir uyuşmazlık varmış gibi görünse de aslında beynimiz farklı becerilere yöneliyor. İyi günler dilerim.

Benim düşüncem bilgiye erişimimiz arttıkça ve hızlandıkça insanlar "Neden bunu aklımızda tutalım ki?" demeye başladı. Artık insanlar bilgiyi akıllarında tutmanın gereksiz olduğunu düşünüyor. Çünkü bilgiyi hızlıca aratıp sorgulayabiliyor, doğrulayabiliyor. Yani interneti akılları yerine koydular: "Zaten saniyesinde öğrenebileceğim ve doğrulayabileceğim şeyi neden aklımda tutayım ki?"