Kusursuz barış mümkün mü?

Kusur, bizi var eden yegane şey bile olabilir!

Evrenimizde kusursuz hiçbir şey yok, evrenimizin kendisi bile.

Evrimimiz, doğamız, toplumsal yapımız ve biz kusursuz değiliz. İyi ki de değiliz çünkü kusursuzluk son duraktır ve devinen bir evrenin son durağı ancak (ısıl) ölümü ile olur.

Bazen bir şeye bakar ve hemen hemen her şeyin aynı olduğunu fark (zann) ederiz ya. Tam da o esnada o baktığımız şeye zum yapar ve bütün meselenin ayrıntıda olduğunu fark ederiz ya…

İşte evrene ve içerdiklerine yönelik aynı zumu yaptığımızda göreceğimiz şey hep aynıdır: Ayrıntının o muazzam farklı kılan gücü ve gelişmenin dinamosu olan kusur.

İşte denge dediğimiz şey de tam olarak bu kusurun peşinen kabullenişidir. Aslan da ceylan da bunu bilir. Hatta en çok hırpalandığını sandığımız ve esasında en "akıllı" olup bu sayede en çok yayılan ot da…

Toplumsal yapımızın en temel dinamiklerinden biri olan barış böyle bir şeydir. Bu sadece kendi türümüzün arasındaki bir sürecin adı olmaktan öte yaşadığımız doğanın tamamına hükmeden bir dinamik. Hazır bu dinamiğin tüm öncülleri-girdileri kusurlu iken çıktı olarak kusursuzluk arayışı beyhude bir arayıştır.

Kötü mü? Elbette değil fakat nüans farkı ile…

Hayatta kalmak ve mümkün ise ölümsüzlüğü genetik aktarım yoluyla da olsa üreme şeklinde sürdürme eğilimi salt bize özgü değil. Tüm canlıların genetiğine işlenmiş temel kodların bir dayatması.

İşte bu vesile ile verilen, verilecek savaş ( yaşama savaşı) hem meşru hem de adil bir savaştır. Ancak ne zaman ki bunun da ötesine geçip ve bindiği dalı kesercesine (ALTIN YUMURTLAYAN TAVUĞU KESMEK MİSALİ) ihtiyacımızın fazlasına tamah eder ve esasında bizi sürekli diri tutan bir döngüyü yok edecek denli açgözlü olursak, ki türümüze özgüdür, işte o zaman olağan yaşam savaşını baş göz eden barış sona erer ve gömülü baltasını çıkarır.

Bundan sonrası doğanın adaletine ve buna sadık evrime havaledir. Sevgiyle…