Kurbağaların iribaşlıktan yetişkinliğe geçişi, tek bir bireyin ömrüne s��ğdırılmış bir "hızlı evrim" gösterisi değil; amfibilerin milyonlarca yıllık sudan karaya geçiş serüveninin gelişimsel bir özetidir. İribaşın kuyruk ve solungaçlarını bırakıp akciğerli bir kara canlısına dönüşmesi (metamorfoz), atalarının suda ba��layıp karaya uzanan evrimsel öyküsünün, tiroid hormonlarıyla yönetilen genetik bir programıdır.

Bu sürecin evrimsel temeli, yaklaşık 370 milyon yıl önce Devoniyen Dönemi'nde, et yüzgeçli balıkların sığ sulardan karaya doğru attığı o meşhur adımlara uzanır. Bu ataların yüzgeçleri zamanla ağırlık taşıyan uzuvlara, solungaç sistemleri ise havadaki oksijeni alabilen akciğerlere evrimleşti. Ancak amfibiler ("iki yaşamlılar"), geçmişleriyle olan bağlarını tamamen koparmadılar. Sınırlarını farklı bir şekilde çizmeyi tercih ettiler: Erken gelişim evreleri için suyun güvenli ortamına bağımlı kalırken, yetişkinlikte karanın nimetlerinden faydalandılar.

Bu "iki yaşamlılık", aslında rekabeti yönetmek için kusursuz bir stratejidir. Genç bireyler (iribaşlar) suda ağırlıklı olarak otçul beslenirken, yetişkinler karada etçil bir yaşam sürer. Tıpkı aynı evin içinde sürekli aynı kaynaklar için çatışan bireylerin kendi alanlarını (ve fiziksel sınırlarını) ayırması gibi, kurbağalar da yavruları ve yetişkinleri arasındaki kaynak rekabetini yaşam evrelerini ve habitatlarını bölerek çözmüştür. Popüler kültürde bazen anlık bir adaptasyon patlaması ya da bireysel bir sıçrama gibi sunulan bu değişim, aslında sınırları net çizilmiş, nesiller boyu süren evrimsel bask��larla optimize edilmiş katı bir biyolojik protokoldür.