Fiziksel açıdan karanlık yalnızca ortamdaki görünür ışığın yokluğudur, fakat algısal ve bilişsel olarak siyah kesinlikle bir renktir! Yani karanlığın kendisi nesnel bir madde gibi siyah değildir, beynimiz foton eksikliğini bize siyah bir deneyim olarak tercüme eder.
Renk dediğimiz kavram aslında dış dünyada kendi başına süzülen bağımsız bir varlık değil, görsel sistemimizin ışığın dalga boylarına ve yoğunluğuna verdiği öznel bir yanıttır. Fizikçiler optik tayfta tek bir siyah dalga boyu göremedikleri için siyaha ışıksızlık diyebilir, ancak nörobiyoloji açısından siyah, görsel korteksimizin aktif olarak ürettiği akromatik bir renktir. Görme sistemimiz zıtlıklar üzerinden çalışır ve ortamda kıyaslanacak daha aydınlık bir foton akışı kalmadığında, bu sıfır kontrast durumunu siyah olarak tanımlar.
Üstelik işin en büyüleyici tarafı, zifiri karanlıkta bile mutlak bir siyah görmüyor oluşumuz. Işıkları kapatıp gözlerinizi kilitlediğinizde ortamda tek bir foton bulunmasa dahi retinadaki fotoreseptörler tamamen susmaz. Biyolojik yapılarından ötürü kendiliğinden minik elektriksel tepkiler vermeye devam ederler. Görsel yolaktaki bu arka plan gürültüsü yüzünden tamamen kapkaranlık bir ortamda aslında hafif grenli, koyu antrasit bir ton algılarız. Algı psikolojisinde buna Eigengrau yani özışık diyoruz. Beynimiz dış dünyadan gelen uyaranlar kesilse bile asla tam bir sessizliğe gömülmez, o karanlığı kendi iç sinyalleriyle boyamayı sürdürür.
Kaynaklar
-
José Luis Caivano. Black, White, And Grays: Are They Colors, Absence Of Color Or The Sum Of All Colors?. Alındığı Yer:
| Arşiv Bağlantısı