İnsan sosyal bir canlı olduğundan korktuğunda yada başına birşey geldiğinde başka bir insana sığınmaya ve ondan yardım istemeye eğilimlidir normalde bir insandan yardım istediğimizde ondan istisnalarda olda bir geri dönül alırız ama bazı durumlarda "mesala ölüm gibi" normal insanlar bize yardımcı olamaz bu durumda bir tür süper insana sığınmamız gerekir tabi tanrı bi insan olarak (mitolojiler hariç) kurgulanmaz ama beynimiz ona insan özellikleri atar bu yüzdende başımıza bize normal insanların yardım edemeyeceği/etmeyeceği bi olay geldiğinde tanrıya sığınırız.

Bu durum ilahi bir gücün isteğiyle değil evrimsel geçmişimizle alakalı gibi görünüyor.

Benim fikrimce inanmanın evriminden bahsedilebilir hatta inanmanın bir tür körelmiş organ olduğunu söyleyebiliriz.

Bir şeye inanmak bir insanın işine yarayabilir mesala bi yangının çıkmasına sebep olan şeyin bir şişe olduğuna inanıp bu konuda önlem alabiliriz. Aynu şekilde bunun ilk insanlarda işe yarayabilecek farklı varyasyonlarıda düşünülebilir.

Ama günümüze geldiğimizde ve bilim bize bi cevap sunarken yinede depremi yapanın tanrı olduğunu ve daha çok ibadet edersek depremlerin duracağına inanmanın işe yarar bi yanı yok. ^[1]

Sanırım ilk zamanlar korkudan kaynaklı ihtiyaç duyuldu. Kendilerini rahatlatmak için şimşeğe denize göklere adaklar adandı. Fırsatçılar tanrıların isteklerini duyduğunu inandırıp rahiplik yaptı ve insanları manupüle etmeye başladı. Sürü psikolojisiyle inanlar artmaya başladıkça diğerleri de boyun eğmek durumunda kaldı diye düşünüyorum. Yazı bulunduğunda bunları kanun gibi yazmaya başladılar. Bir insanın koyduğu kurallara uyulması karşıtlık yaratabilir karşı çıkılabilir diye bunu ruhani bir şeye yüklediler ve ceza sistemi ömür boyu acı çekmek olduğu için insanları kontrol etmek daha kolay oldu... tabi bunlar kendi düşüncelerim :)^[1]

İhtiyaçtan. Örneğin bir volkan patlaması oldu eee bunu kim yaptı? Bunun cevabını şu anda bilsek te eski zamanlarda bilmiyorduk ve işi bize kızgın tanrılara atıyorduk. Cevabını bilemediğimiz bir çok sorunun kaynağına tanrıları koyduk. Sonuçta bilim yoktu ama thales işi değiştirdi. Her sorunun cevabını tanrılara yüklemekten se doğa kanunu dedi.

Dinlerin ortaya çıkış tarihine ilişkin kesin hükümlerde bulunmak mümkün değildir. Ancak elimizdeki arkeolojik bulgular ve antropologların doğal ortamda yaşayan topluluklar üzerinde yaptıkları araştırmalar, inanç sistemlerinin (dinlerin) bundan 40-50 bin yıl önce ortaya çıktığını ortaya koymaktadır.

Korktuk, kasırgalar oldu ve varlığından daha kesin emin olmadığımız bir şeye sığındık. Biri gelip bizi kurtardı. Ve biz kurtulunca o adama teşekkürlerini sunmak yerine Tanrı'ya şükür ettik. Ne de olsa o senin ve benim gibi bir insan değil mi? Ona bizi kurtarmak için aklı veren biri olmalı. Hadi canım be.

İlk dinin veya görüşün ne zaman ortaya çıktığını bilemem ama ilk dinin ya da düşüncenin bir ilgi manyağının çıkarttığını söyleyebilirim. İlk tanrıyı da bu ilgi manyağının çıkarttığını söyleyebilirim.

Mesela bir deprem oldu diyelim, bütün insanlar korktu. Ancak biri bu fırsattan yararlandı ve egosunu tatmin etmek için " Bunu yapan deprem tanrısıdır. " dedi.

İnsan insanı kontrol etmeyi sever. Bana bu iyiliği yaparsan Tanrı seni sever, yapmazsan seni sonsuz cehennem ateşine atar. Cennetten arsa satmak Tanrı'ya neden ihtiyaç duyduğumuzu anlatıyor.^[1]