Ekonomik yetersizlik ruh sağlığını nasıl etkiler ve bununla baş etmek için neler yapılabilir?

Ekonomik yetersizlik ve gelir adaletsizliği insanın ruhunu sessizce kemiren yüklerden biridir. Çalışan kişi emeğinin karşılığını alamadığında toplumda geri plana itilmiş hisseder. Bu durum bireysel bir sorun olmanın ötesinde toplumsal huzursuzluğun da kaynağıdır. Küçük yerleşimlerde sosyal imkânların sınırlı olması bu duyguları daha da yoğunlaştırır çünkü insanın nefes alabileceği alanlar yoktur.

Onuruyla çalışan bir adamı düşün: Gün boyu alın teri döker akşam eve geldiğinde çocuğuna istediği kitabı alamaz. Çalışıyor olmasına rağmen sürekli “yetememe” duygusuyla yaşar. Bu sessiz hüzün emeğin değerini sorgulatır. Toplumun gözünde tembel olarak görülmez ama yoksul damgasını taşır bu damga ruhunu sürekli olarak kemirir görünmez bir yük sürekli olarak artar.

Böylesi bir ortamda insanlar yalnızca ekonomik yıpranmaz duygusal olarak da yıpranır. Gelir adaletsizliği öfke ve umutsuzluğu besler bu birikim gençlerde suça yönelme riskini artırır. Hırsızlık şiddet ya da bağımlılık çoğu zaman çaresizliğin patlamış bir yansımasıdır. Eşitsizlik, bireysel depresyonu toplumsal huzursuzluğa dönüştürür.

Ve aşk bile bu ortamdan nasibini alır. İnsanlar ekonomik sıkıntılarla boğuşurken ilişkilerinde de kolay yoldan mutluluk arar. Emek vermeden derin bağ kurmadan bir şekilde aşk yaşamak isterler. Hayatın yükü ağırdır aşkı da bir sığınak gibi görürler. Nitekim bu yüzeysel arayış ilişkilerin kırılgan ve kısa ömürlü olmasına yol açar.

Bu sorunların çözümünü tek madde halinde belirtemeyiz belki ama gelinen noktada acilen evrensel ahlak yasalarına dönülmeli, acilen dini içtihatlarda istifade edilmeli temel olara ahlaklı bireyler yetiştirmekteden başka seçenek görünmüyor gibi. Aksi takdirde dünyanın en iyi psikiyatırlar veya terapistleri bireysel anlamda bu sorunları çözemeyecektir.

Maddi yetersizlik gerçekten insanı kısıtlayan bir durumdur.Yaşadığımız sistemde çoğu kişi bunu yaşamıştır, herkesin aklında güzel fikirler bulunabilir bazıları ise farklı konularda yetenekli olabilir ama maddi yetersizlik bunun önünde en büyük engellerden biridir.Bu durumlar insanı üzebilir ruhsal olarak sarsabilir.

Bazı insanlar bu durum yüzünden hayatı kendi elleriyle kendi için çekilmez bir hale getirebilir. Bunun önüne geçmek için kanımca beyni meşgül etmek gerekir resim yapmak ,kitap okumak vb.

Ama bana sen bu durumda ne yaparsın yada ne yapıyorsun diye sorarasan ben bilime yada felsefeye yönelirdim aradın pek çok sorunun cevabı felsefede var. Buna nazaran bilimede yönelebilirsin mesala Evren beni her zaman büyüler karadelikler gezegenler ve diğerleri.

Yada en basit şekilde dışarı çıkmalısın ve her şeye rağmen mutlu olmak için çabalamalısın. Sonucu yada sebebi ne olursa olsun.

Biraz kör sağır topal olmanız lazım, yok gözlerinize kulaklarınıza, bileklerinize güveniyorsanız bir şeyler üretmelisiniz. Olmadığı takdirde olmuyor diye kendinize yüklemeniz de doğru değil. Lütfen kızmayın, hayatın gerçekleri ile ilgili benim bakış açım bu. Yetinmeyi öğrenmek gerek. Egomuzu biraz terbiye etmemiz lazım. Zenginlik de göreceli olabilir. Örneğin Dünyayı gezmek muhteşem olurdu ama gezdikten sonra da boşluğa düşebilir, oraya ayırdığınız kaynağı, geleceğe mi yatırsaydım diye keşkelere mahkum olabilirsiniz. İnternet çağındayız. Bu günkü imkanlar 30 yıl önce büyük lükstü. Sanal olarak da gezebilir kendinizi tatmin edebilirsiniz. Elbette gelir adaletsizliği var, ekonomik sorunlar bizlerin belini büküyor ama bununla kafayı bozmak en çok size zarar verir. Önemli olan zaman, sağlık, akıl sağlığı. Söylediğim siyasi değildir. Lütfen yanlış anlamayın.

Yukarıdaki yanıtıma ek olarak..

Bu bahsettiğimiz yetinmeyi öğrenmek ve egoyu terbiye etme meselesi söylenebildiği kadar kolay değil elbette. Var olmamızı ve delirmemezi sağlayan o ego veya bencillik olabilir. Ancak, insan yaş ilerdikçe ve zamanının azaldığını hissettikçe sorunlara odaklanmak yerine çözüme daha çok odaklanıyor. Burda olduğu gibi iletişim becerilerimiz eskiye göre daha iyi. Bundan faydalanmak başka insanların tecrübelerinden faydalanmak akıllıca olabilir. Zamanımızın kısıtlı olması hem ödül hem ızdırap olabilir. Bunu olumlu yöne çevirmek bizim bakış açımızla da alakalı olabilir. Buna ek olarak beslenme, paylaşma, alışkanlıklar coğrafya ve genetik kaynaklı hormonal dengemiz de ruh halimiz, düşünce gücümüz, bakış açımız ve irademiz üzerinde etkili olabilir. Yani işe önce kendi sağlığımız ve kendi eğitimimizden başlamalıyız. Bu da yine söylenebildiği kadar kolay olmayabilir. Zaman, sabır, yaşanmışlık isteyebilir. Farkında olmak, destek almak, paylaşmak bizlere zaman kazandırabilir.