4 boyutlu bir evrenden gelen bir misafirimiz olsaydı onu nasıl bir şeye benzetirdik?

Merhaba

Bence onu doğrudan bir ufo’ya benzetmek pek doğru olmaz. Zira ufo dediğimiz şey, bizim üç boyutlu uzayımızda gördüğümüz bir cismin şekliyle ilgilidir. Dört uzamsal boyutu olan bir varlık ise bizim gözümüze ancak üç boyutlu bir kesiti ya da izdüşümü olarak görünebilir. Tıpkı üç boyutlu bir kürenin iki boyutlu bir düzlemden geçen kesitinin, düzlemde yaşayan bir canlıya önce nokta, sonra büyüyen bir çember, ardından tekrar küçülen bir çember olarak görünmesi gibi. Dolayısıyla böyle bir misafir bize oldukça garip görünebilirdi hatta bir anda ortaya çıkıp kayboluyor, kapalı bir odanın içinden geçiyor veya bir cismin içini hiçbir şeyi açmadan görebiliyor gibi bile görünebilirdi. Lakin bunların hiçbiri doğrudan uzaylı ya da ufo anlamına gelmez, yalnızca boyut farkının oluşturduğu geometrik sonuçlar olurdu. Kuantum dolanıklığı veya çift yarık deneyine gelince, burada işler biraz farklı. Dördüncü bir uzaysal boyutun varlığı bu problemlere otomatik olarak çözüm getirmez. Bunların açıklaması için mevcut kuantum mekaniğinin zaten oldukça başarılı modelleri var. Keza bugün gözlenmiş bir 4. uzaysal boyut da bulunmuyor. Lakin düşünce deneyi olarak oldukça güzel bir soru. Ve belki de bize “doğa böyle çalışıyor” dediğimiz bazı şeyler, daha yüksek boyutlu bir yapının bizim üç boyutlu dünyamızdaki izdüşümünden ibaret olabilir.  Saygılarımla.

Son Sözü Evren Söyler: PATRON benim!

Boyut, Aşkın ve İçkin…

Algı; fiziksel her varlığın ve olgunun tasviri esasında , içinde bulunduğumuz mekan ve zamanın, içinde bulunduğumuz boyutun kurallarına göre ve bütünlüklü olarak tasvirinden ibarettir. Altı olabilir fakat üstü olası değildir. Sezgilerimiz bile bu sınıra tabidir…

Bu nedenle üstel boyutlara yönelik her tasavvurumuz kendi boyutumuzun normları üzerinden olmak zorundadır: Hep üç boyutlu ve sezgisel olarak sahte-yanılsamaları şeklinde…

Bu koşullarda dört boyutlu bir evrenden gelen bir misafirimiz olsaydı biz onun üç boyutundan ötesini göremez, o da bize evrenimize uygun üç boyutundan ötesini gösteremezdi. Yani her koşulda bir boyutu ve dolayısı ile gerçekliğinin çok önemli bir bölümü algımızın dışında kalırdı.

Parçaları birleştirebiliriz, tıpkı iki boyutlu bir evrende bizim değişen iki boyutlu sayısız yansımamızın toplamının birleştirilmesi gibi. Fakat bu da bir işe yaramaz çünkü nasıl ki iki boyutlu bir evren sakini, bizim onun evrenine düşen sayısız iki boyutlu yansımamızı ne denli birleştirirse birleştirsin asla üç boyutlu bir veri elde edemeyeceği gibi bizler de dört boyutlu bir evrenden gelen misafirimizin evrenimize yansıyan sayısız üç boyutlu verisi ile dört boyutlu bir bütünü asla inşa edemeyiz. Çünkü her şeyi ile, boyutu ile son sözü evren söyler: Patron benim…Sevgiyle…