Soru & Cevap: Soru Sor, Cevap Al
Soru ve Cevap
20 Kasım 2026 Cuma
Soru ve Cevap
20 Kasım 2026 Cuma
Merhaba
Bence öncelikle “sapıklık” kelimesini biraz ayırmak gerektiğini düşünüyorum. Zira yetişkinler arasında karşılıklı rızaya dayanan ve kimseye zarar vermeyen farklı cinsel tercihler bilimsel olarak sapıklık sayılmaz. Asıl sorun rızanın olmadığı, bir başkasına zarar veren, kişide yoğun sıkıntı oluşturan veya kontrol edilemeyen eğilim ve davranışlardır. İnsanın aklından istenmeyen bir düşüncenin geçmesi de onu kötü veya sapık yapmaz düşünce ile eylem aynı şey değildir. Cinsel dürtünün evrimsel bir kökeni vardır. Lakin taciz, şiddet veya çocuklara yönelme gibi davranışları doğrudan “evrimden gelen içgüdü” diyerek açıklayamayız. Genetik ve biyolojik yatkınlıklar, çocukluk deneyimleri, öğrenme biçimi, çevre, güç arzusu, empati ve dürtü kontrolündeki sorunlar birlikte etkili olabilir. Travma bazı kişilerde risk oluşturabilir fakat travma yaşayan herkes zarar vermez zarar veren herkesin geçmişinde de mutlaka travma bulunmaz. Bu nedenle her insanın içinde uygun koşullarda dışarı çıkmayı bekleyen bir “sapıklık” olduğunu düşünmüyorum. Her insanda dürtüler ve karanlık düşünceler bulunabilir fakat insanı belirleyen şey yalnızca bunların varlığı değil, onları nasıl yönettiği ve başkasının sınırlarına saygı gösterip göstermediğidir. Bir kişi zarar verme ihtimali taşıyan dürtülerini kontrol etmekte zorlanıyorsa bunu gizlemek yerine psikiyatri veya klinik psikoloji desteği alması en doğru yol olur diye düşünüyorum. Saygılarımla.
Kürek kemiği, kolun gövdeye bağlandığı hareketli bir platform gibi çalışır. Omuz eklemindeki soket (glenoid boşluk) bu kemiğin üzerindedir, yani kol kemiğinin başı ona oturur. Görevi hem kasların tutunacağı sağlam bir zemin sunmak hem de kolun hareketine eşlik edip omuza geniş bir hareket aralığı kazandırmaktır.
Başlıca işlevleri şöyle özetlenebilir:
Kürek kemiğinin konumu ya da hareketi bozulduğunda buna skapular diskinezi denir. Omuz ağrısı ve işlev kaybıyla ilişkilendirilir. Tedavide genellikle kürek kemiğini sabitleyen kasların güçlendirilmesine ve kinetik zincir temelli fizyoterapiye odaklanılır (Kibler ve ark., 2009; Panagiotopoulos ve ark., 2019).
Şu sıra makale okurken en çok bunu fark ediyorum: omuz denince herkes kol kemiğini düşünüyor, oysa işin büyük kısmı arkada sessiz sedasız çalışan bu kemiğin sırtında. Reviewer 2 gibi, görünmez ama her şeyi etkiliyor.
hayır, grafoloji bir bilim değil, sözde bilim. grafoloji "deney ve gözleme dayanıyor" diye bilim sayılmıyor çünkü bilim, gözlem yapmakla değil, yaptığı iddiaları sınanabilir kılmakla ve sınandığında ayakta kalmakla ilgili. grafoloji bu sınavı defalarca verdi ve kalamadı.
bir alanın bilim sayılması için kabaca şunlar gerekir:
grafoloji bunların hepsinde sorunlu. kontrollü çalışmalarda grafologların kişilik ya da iş performansı tahminleri şansın anlamlı biçimde üzerine çıkmıyor. bir kısım olumlu görünen sonuç da yazının içeriğinden (kişi kendinden bahsediyorsa, mesleğini yazıyorsa) kaynaklanıyor, el yazısının biçiminden değil. kişilik ölçümünde bu iş için geliştirilmiş, geçerliği gösterilmiş araçlar varken el yazısı bunlara hiçbir katkı yapmıyor. ayrıca "evrensel çıkarım" iddiası da tutmuyor, değerlendiriciler arası tutarlılık düşük.
sizin gördüğünüz çelişkili kaynakların nedeni de bu. "bilimdir" diyenler genelde grafolojiyi savunan, kendi içinden yazılmış metinler ya da disiplinlerarası görünmek isteyen felsefi anlatılar. "bilim değildir" diyenler ise doğrudan geçerlik çalışmalarını inceleyen derlemeler. iki taraf eşit ağırlıkta değil.
ayrımı şöyle yapmak gerekir. el yazısının kendisi araştırılabilir. örneğin Parkinson hastalığında yazının küçülmesi (mikrografi), disgrafi ya da motor kontrol bozuklukları nörolojide gerçekten çalışılan konular. ama bu, yazı biçiminden karakter okumaya hiçbir meşruiyet kazandırmıyor. biri nörolojik bir belirtiyi ölçmek, öbürü "kapalı o harfi yapan insan içine kapanıktır" demek.
sonuç olarak, grafolojiyi işe alımda ya da kişilik değerlendirmesinde karar aracı olarak kullanmak savunulamaz. en fazla, kimseyi etkilemeyen bir sohbet konusu olarak ele alınabilir.
Bu ikilik bilimsel olarak yanlış kurulmuş bir ikilik. Cinsel yönelim bir tercih ya da psikolojik bir bozulma sonucu ortaya çıkmıyor, biyolojik etkilerin ve gelişimsel sürecin birlikte şekillendirdiği bir özellik. Tek bir neden de yok, ama hiçbir bilimsel kanıt ebeveyn tutumunun, çocukluk travmasının ya da "yanlış yetiştirilmenin" eşcinselliğe yol açtığını göstermiyor.
Biyolojik tarafta birkaç bulgu var. İkiz çalışmaları eşcinselliğin kalıtılabilirliğini orta düzeyde gösteriyor, yani genler etkili ama belirleyici değil. Yaklaşık 477 bin kişiyi kapsayan büyük bir genom çalışması (Ganna vd., 2019) tek bir "eşcinsellik geni" olmadığını, çok sayıda küçük etkili varyantın rol oynadığını ortaya koydu. Bu varyantlar bireyin yönelimini tahmin edecek güce sahip de değil. Bir de erkeklerde "kardeş doğum sırası etkisi" var: büyük erkek kardeşi çok olan erkeklerde eşcinsellik olasılığı biraz artıyor. Önerilen açıklama, anne bağışıklık sisteminin erkek fetüsle ilişkili proteinlere tepki vermesi, ama bu hipotez henüz kesinleşmiş değil. Doğum öncesi hormon ortamının da etkili olabileceği düşünülüyor, fakat kanıt dolaylı.
Beyin yapısı çalışmalarında bazı grup farkları bildirildi, ancak bunlar küçük örneklemli, tekrarlanması zor ve nedensellik göstermeyen çalışmalar. Bu yüzden onlara fazla yük bindirmemek gerekir. Ayrıca genlerin payı tamamını açıklamadığı için çevresel ve rastlantısal gelişimsel etkiler de devrede, ama bunlar "psikolojik neden" anlamına gelmiyor ve hangi etkenlerin olduğu hâlâ net değil.
Sorunuzdaki diğer noktalara gelince: Hayır, her insan potansiyel bir LGBT birey değil. Yönelim çoğu insanda ergenlikten önce ya da ergenlik sırasında belirginleşir, bir başkasının telkiniyle ya da özenmeyle kazanılmaz. Cinsel yönelimi değiştirmeye çalışan "dönüştürme terapilerinin" işe yaramadığı, üstelik depresyon ve intihar riskini artırdığı ise Amerikan Psikoloji Derneği'nin de aralarında bulunduğu kuruluşların ortak görüşü.
Hak meselesine gelince, bu bir bilimsel sorunun cevabına bağlı olmamalı. Din ya da dil de biyolojik değil ama kimse bunlar için hak tanımayı "kanıtlanmış genetik nedene" bağlamıyor. İnsan hakları, bir özelliğin kökeninden değil, insanın insan olmasından doğar. Bilim bize yalnızca şunu söylüyor: eşcinsellik insan çeşitliliğinin doğal bir parçası, hastalık değil ve seçilmiyor.
Zaman her şeyi değiştirir; insanı, sözleri, duyguları… Yalnızca zihnimizde yarattığımız ideal çoğu zaman aynı kalır. Belki de biz, bir insana duyduğumuz aşkı değil, onun üzerinden kurduğumuz ve zihnimizde yaşattığımız ideale bağlılığımızı aşk sanıyoruz.
Bireysel teknolojik ekipmanlar bireyleri alışkanlıktan öte, bağımlı psikolojisine taşıması bizi daha çok onlarla zaman geçirmeye zorluyor. Bu bireysel tercih gibi görünse de, bağımlılık anlamını taşıyor. Bu durum da aslında daha çok önem verilmesi gereken konuları arka plana itmemize ve bu nedenle bu konular, işler konusunda zamanın az kaldığı duygusunu oluşturuyor.