İnsanlık, varoluşsal risklere rağmen Dünya dışı akıllı medeniyetlere aktif olarak mesaj göndermeli ve iletişim kurmaya çalışmalıdır

Dünya dışı medeniyetlere mesaj göndermek romantik bir düşünceden çıkıp; bilimsel ve rasyonel nedenlere sahip olmalıdır. Öncelikli olan türümüzün devamlılığıdır. Henüz bilmediğimiz bir karanlığa bağırmak cesaret değil, tedbirsizliktir. Biz Dünya dışı yaşama karşı çıkmıyoruz. Lakin şimdi gönderilecek bir mesajın yanıtını almak bizim neslimizin ömrüne sığamaz. Örneğin, mesaj 5.000 yıl sonra dönüt alırsa, bugünkü kararlar o nesli etkileyecektir. Bunun ne kadar etik olduğunu düşünmeliyiz. Rakibimizin merkezinde şu mantık hatası yatıyor: "Zaten görünüyoruz, o halde bağıralım." Bu, evinin penceresinden sızan ışığı görüp dışarıya "Buyurun, burada değerli eşyalar var!" diye bağırmakla aynıdır. Yüz yıldır uzaya yayılan zayıf sinyaller fon gürültüsünde kaybolurken, aktif iletim yerimizi bır işaret fişeğiyle ilan etmektir. Karşı taraf "O kadar zeki bir medeniyet bize saldırmaz" diyerek hümanist bir mantık hatası yapıyor. Evrensel risk yönetiminde varsayımlarla değil, en kötü senaryolarla hareket edilir. Karanlık Orman Hipotezi bize şunu anlatır: Evrendeki her medeniyetin asıl amacı hayatta kalmaktır. Oyun Teorisi ve Nash'in Denge Stratejisi üzerine yapılan akademik çalışmalar da açıkça gösterir ki; belirsizlik altındaki ortamlarda aktörlerin rasyonel hamlesi risk almamaktır. Evren, herkesin sessiz kalmaya çalıştığı bir ormandır. Rakibim "Kaynaklarımıza ihtiyaçları yoktur" diyor. Tarihte gelişmiş tarafla karşılaşan zayıf taraf yok olmuştur. Hipokrat’ın dediği gibi: "Hayatta iki şey vardır: bilim ve şahsi düşünceler. İlki bilgiye yol açar, ikincisi cehalete." Elimizdeki veriler bunu gösteriyor. Kötü niyetli olmalarına dahi gerek yok. Otoyol yaparken karınca yuvasını nefretimizden değil, projemiz ölçeğinde değersiz olduğu için ezeriz. Bizden milyon yıl ilerideki bir medeniyet için insanlık sadece yoldaki bir engel olabilir. Bilimde esas olan hız değil, hayatta kalmaktır. Pasif dinlemede kaybedeceğimiz zaman olur; aktif mesajlaşmada kaybedeceğimiz şey türümüzün kendisidir.

Merhabalar, öncelikle ilk iddia ile başlayalım. Demişsiniz ki "Bizler radyo dalgalarını icat etmeden milyonlarca yıl önce bile, atmosferimizdeki oksijen ve metan dengesizliği yaşamı kanıtlar nitelikteydi." Evet, Dünyamızda sadece bir yaşamın olduğunu görebilirler. Ama bu yaşamın zeki yaşam mı yoksa basit bir yaşam mı olduğunu anlayamazlar. Ama eğer ki biz sinyal gönderirsek silahlarımızı, teknolojimizi, her şeyimizi öğrenirler. Yani yaşam olduğunu bir şekilde anlayacaklar ama nasıl olduğunu anlayamazlar biz bir şey göndermediğimiz sürece. İkinci iddianıza gelirsek: Termodinamiğin 2. Kanunu'na göre ne kadar gelişmiş ve ne kadar büyük olursanız olun bir şekilde entropi sizi vuruyor. Yani sınırsız bir kaynak elde edemezsiniz. Dolayısıyla bir şekilde bir yerden kaynak elde etmeniz lazım. Bu Dünya onlar için küçük veya büyük olabilir; ancak temelde kaçırılan şey şu: Evrende var olan ve var olabilecek bütün yaşam formlarının temel amacı hayatta kalmaktır. Bizim özelliklerimizi derleyip toplayıp onlara aktarmak; misal yeni yaşam formlarını merak etmek, keşfetmek vesaire bunların hiçbiri olmayabilir. Belki de sadece tek hakim olmaya çalışıyorlar. Bunu bilemeyiz, bunun için bunun bir riski vardır ve bu riski almamız türümüzün sonunu getirir. Bu riski almaya değer mi? Bence değmez. iddiaya gelirsek: Madem galaksiler arası bir "otoyol" yapacaklar, o zaman bu süper gelişmiş medeniyet için bizim gibi küçük yaşam formları pek de göze çarpabilecek bir şey değil. Yani yine aslında ben biraz burada hümanizm görüyorum. Asıl soru şu: Kim, neden bizi bu kadar önemsesin? Önemseme ve önemsememe ihtimalleri var. Şimdi alacağımız bir risk bize kötü sonuçlar doğurabilir. Dolayısıyla türümüzün devamlılığı açısından bir karar alacaksak riski minimum olan kararlar almalıyız. Bu kararlar nedir? Bu kararlar evreni sessizce bir köşede izleyip verileri toplayıp bizim yaşam formu bulmamız. Tabii ki astrobiyoloji faaliyetlerine devam edecek. Ama risk alarak değil, veri toplayarak.

Merhabalar. Öncelikle şu hatalı çıkarımı düzeltmem lazım: Demişsiniz ki "Uzaya gönderilmesi planlanan mesajlar askeri sırlarımızı değil; evrensel bir dil olan asal sayıları ve temel biyokimyasal yapımızı içerir. Bunun en somut örneği, Voyager araçlarına yerleştirilen Altın Plak'tır." Gönderilen mesajın askeri bilgi içermesine gerek yok ki! Siz uzaya asal sayı veya matematiksel bir dizilim gönderdiğiniz zaman, o sinyali gönderebilen frekansı ve güç seviyesini gösterirsiniz. Bu da sizin teknolojik kapasitenizi açık eder. Yani toplanıp "Bakın şu kadar asker ve şu şu silahlarımız var" demenize gerek yoktur; mesajın kendisi zaten bir deşifredir. Ayrıca şehirlerin gece ışıkları devasa uzay boşluğundaki maddelere ve toza takılıp hızla sönümlenir; yani bunu uzaktan net biçimde göremezler (eğer bu denli düşük bir ışık tespit edilebilseydi gece gökyüzünü bir düşünün, adeta gündüz olurdu! { bakınız: Olbers Paradoksu} ). Sanayi gazları veya atmosferik gazlar ise sadece canlı veya insan ürünü değildir; volkanik faaliyetler gibi doğal süreçlerle de oluşabilir. İkinci hatalı iddiaya gelirsek: "Gezegenin kütleçekim kuyusuna inip kaynak almak verimsizdir, asteroit toplarlar." demişsiniz. Öncelikle şunu kaçırmışsınız: Ben "Onlar bizim petrolümüze veya madenimize göz dikerler" demedim; onların bizi "potansiyel bir tehdit" olarak görme ihtimalinden bahsettim. Ve ayrıca bizim kütleçekimimizle uğraşmalarına da gerek yok! Uzaydaki bir kinetik doğrultucuyla bizi tek hamlede hallederler. Yani sorun; bizim gelişip potansiyel bir tehdit olma ihtimalimizdir. Bunu anlamak için "Karanlık Orman Hipotezi"ne bakmanızı öneririm. Onlar evrendeki diğer potansiyel yaşamı merak etmeyebilirler, bizi doğrudan bir tehdit olarak görebilirler. Bunun hiçbir garantisi olmadığı için bu risk alınamaz diyorum; "ilkel" bir dürtüden dolayı değil. Umarım anlaşılmışımdır.

Merhabalar. Amacımız öğrenmek ve gelişime tartışarak bir nebze katkı sağlamak. Siz değerli Sn. Yusuf Berat İlgin'e teşekkürlerimi sunar ve kapanışta en başından beri vurgulamak istediğim noktayı kaçırmanıza engel olmak isterim. Şöyle ki; bizler pekala bir şekilde varız ve yaşıyoruz. Lakin eğer ki hiç tanımadığımız ve bilmediğimiz bir "ormana" girersek (bakınız: Karanlık Orman Hipotezi), ne olacağı kesin olmayan bir karanlığa giriş yaparız. Burası varoluşsal bazı riskler içerir. Kaçırılan nokta şu: Birincisi, neden aceleci davranıp hemen varlığımızı kanıtlama telaşına girişiyoruz? İkincisi de onların sahi anlamda "dost" mu yoksa "düşman" mı olduğunu bilmiyoruz. Ve ben diyorum ki; belki bir tane farklı medeniyet de olmayabilir, belki milyonlarca... Lakin hepsinin veya bir kısmının bizi yok etmeyeceğinin bir garantisi olmadığı için "risk almama" tarafındayım. Tabii ki evimizde öylece oturmak, sizin deyiminizle korku değil; temkinliliktir. Yani eğer ki siz haklı çıkarsanız sadece ben yanılmış olacağım; lakin ben haklı çıkarsam, işte o zaman "galaktik bombayı" yedik. Yani yok olduk; her şeyimizle... Tarihimiz, sanatımız, bunca yıllık felsefemiz, bilimimiz vs. Dolayısıyla siz en önemli meseleyi her defasında ıskaladınız. Ve son olarak bu, "basit ilkel bir içgüdü" değil; akılla harmanlanmış olasılıklı bir veridir. (bakınız:Pascal'ın Kumarı mantığı) Bu münazarayı sonuna kadar takip eden Sn. izleyicilere, bizlerden destek mesajını esirgemeyen Sn. Çağrı M. Bakırcı'ya ve siz değerli Sn. Yusuf Berat İlgin'e teşekkürlerimi sunar, bir başka münazarada görüşmek üzere sizlere veda ediyorum. Hoşça kalın, bilimle kalın!