Bergman bu klasikte insan yüzünü adeta bir laboratuvardaymış gibi inceliyor. Her plan ruhun soyulma anı gibi…

Bergman bu klasikte insan yüzünü adeta bir laboratuvardaymış gibi inceliyor. Her plan ruhun soyulma anı gibi. Hikayeden çok, yüzlerin birbirine karıştığı  alanlar kalıyor. Sessizlik konuşmanın yerini alan bir büyüye dönüşüyor. Gerçekle rol arasındaki çizgi eriyip doğrudan içimize bakıyor. Her kadrajı, hem sinemaya hem insana dair sarsıcı bir deney.