Hayır, incir, dut ve çilek çamlar ya da ardıçlar gibi açık tohumlu değil, kapalı tohumlu yani çiçekli bitkilerdir. Dışarıdan bakıldığında tohumlarının ortalıkta saçılmış gibi durması morfolojik bir yanılsamadan ibarettir, evrimsel ve gelişimsel olarak kapalı tohumlular grubunun tam merkezinde yer alırlar.
Açık tohumlular ile kapalı tohumlular arasındaki temel ayrım tohumun çıplak gözle ilk bakışta görülüp görülmemesiyle ilgili değildir. Asıl mesele, tohum taslağının bir ovaryum yani karpel örtüsü içinde korunup korunmadığıdır. Çam ve ardıç gibi kozalaklı bitkilerde tohum taslakları kozalak pullarının üzerinde açıkta durur, ortada gerçek bir meyve ya da çiçek yapısı bulunmaz. Oysa incir, dut ve çilek gerçek çiçeklere ve döllenme sonrası bu çiçeklerden gelişen karmaşık meyvelere sahiptir.
Özellikle çilek, lisans sınavlarında öğrencileri ters köşe yapmayı en çok seven morfolojik durumlardan biridir. Çileğin yediğimiz o kırmızı ve etli kısmı meyve değil, çiçeğin tablasıdır. Dış yüzeyindeki minik sarı noktacıklar ise tohum değil, her biri kendi tohumunu içinde saklayan ve aken adı verilen bağımsız kuru meyvelerdir. İncirde durum daha da ilginçtir. İçe doğru kıvrılmış kapalı bir çiçek kümesi olan sikonyum yapısı bulunur ve yerken çıtırdayan her tanecik aslında minik birer kapalı tohumlu meyvesidir. Dut da benzer biçimde birden fazla çiçeğin birleşmesiyle meydana gelen bileşik bir meyvedir.
Evrimsel süreçte tohumu bir karpel örtüsü içine hapsedip meyveyle paketlemek, kapalı tohumlulara muazzam bir adaptasyon üstünlüğü getirdi. Akademide veya eski ders notlarında sınıflandırmayı sadece yüzeysel morfolojiye bakarak yapma tembelliği zaman zaman nüksetse de, genetik ve embriyolojik köken nettir. İncir, dut ve çilek, çamların kozalağındaki rüzgara emanet çıplak tohumlardan tamamen farklı bir ligdedir.