Sizce kendine güvenmekle kendini beğenmişlik arasındaki ince çizgi nerede başlar?

Bu farkı sosyal hayatta en net gözlemleyebileceğin yerlerden biri, kişinin hiyerarşide kendinden alt konumda gördüğü insanlara (örneğin bir garsona, stajyere veya temizlik görevlisine) nasıl davrandığıdır. Kendine güvenen biri, karşısındakinin unvanından bağımsız olarak temel bir saygı gösterir. Gücünü başkalarını ezerek kanıtlama ihtiyacı duymaz. Kendini beğenmiş biri ise empati kuramaz; statü olarak altında gördüğü insanları küçümseyerek ve onlara kötü davranarak kendi egosunu besler.

Bir diğer belirgin örnek başarısızlık ve geri bildirim anlarında ortaya çıkar. Kendine güvenen biri bir işi batırdığında sorumluluğu alır, nerede hata yaptığını inceler ve eleştiriyi dinler. Çünkü bir hata yapmak onun tüm varlığını değersiz kılmaz. Kendini beğenmiş kişi ise asla hata yapabileceğini kabullenemez. İşler kötü gittiğinde bu her zaman başkalarının beceriksizliği, sistemin hatası veya şanssızlıktır. En ufak bir yapıcı eleştiriyi bile kişiliğine yapılmış bir saldırı olarak algılar ve anında öfkelenip karşısındakini değersizleştirmeye çalışır.

tek kelime ile ego desem yanlış olurmu kendimize olan güvenimiz içimizdeki özgüven ile alakalı olduğunu düşünüyorum. kendini çok beğenmişlik benim aklımda şöyle bir insanı canlandırıyor; herşeyde kendisinin en iyi olduğunu düşünen, kendisinden başka iyi biri olmadığını düşünerek etrafındaki insanları küçümseyen ve değersiz sayan kişilerdir. Buda ego ile ilgilidir bence. Bir tür ilgi bağımlılığı gibi