Özgüven, kanıta dayanan bir inançtır. "Yapabilirim, çünkü daha önce yaptım, çalıştım, biliyorum" gibi. Kibir ise kanıt yerine imaja yaslanır. İyi olmaktan çok iyi görünmeyle ilgilenir. Fark en çok hata karşısında görülür. Özgüvenli insan yanılmışım der ve devam eder çünkü hata onun değerini değil, sadece o günkü sonucu etkiler. Kibirli insan için ise hata bir itibar krizidir, o yüzden ya savunmaya geçer ya da suçlu arar. Özgüvenli insan alkışlar, kibirli insan alkışı kendi hesabından düşülmüş sayar.
Kibir çoğu zaman fazla özgüvenden değil, yetersiz özgüvenden doğuyor. İçeride kanıt yoksa dışarıya sürekli gösteri yapmak gerekir. Kendine gerçekten güvenen birinin övünmeye ihtiyacı olmaz çünkü ikna edeceği bir seyirci yoktur. Kibirli insanın tek tutarlı yanı, hata yapmadığına dair inancıdır. Özgüvenli insan hata yapınca yanlış yapmışım der, kibirli insan aynaya bakıp yanlış olan bu ayna der...