Hayır, dikiş tutar. Tıpta, biyolojide veya adli travmatolojide dikiş tutmaz şeklinde tanımlanan özel bir bıçak türü ya da dokunun dikilmesini engelleyen sihirli bir metal alaşımı yoktur. Bu ifade, adli gerçeklikten ziyade suç dünyasının ve dedikoduların ürettiği bir şehir efsanesinden ibarettir.

Polisiye dizilerde veya sokak anlatılarında bu unvan genelde sırtında testere dişleri bulunan av bıçaklarına ya da gövdesinde oluk açılmış modellere yakıştırılır. Namludaki kan oluğu denilen o yivin kurbanın kanını emerek yaranın kapanmasını önlediği iddia edilir fakat bu tamamen mekanik bir yanılgıdır. O yiv, kan akıtmak için değil, bıçağın toplam ağırlığını düşürüp eğilme direncini artırmak amacıyla açılan basit bir metalurjik formdur.

Bir kesiğe dikiş atılıp atılamayacağını bıçağın efsanesi değil, dokudaki hasarın niteliği belirler. Standart bir kesici alet, deriyi ve altındaki katmanları düzgün bir hat boyunca ayırır. Bu tip kesiler cerrahlar için en zahmetsiz yaralardır, yara dudakları uç uca getirilip kolayca dikilir. Ancak tırtıklı, kancalı veya testere ağızlı bir alet eti kesmekle kalmaz, çekip koparır, ezer ve parçalar. Yara kenarlarının ezildiği, parçalandığı ve doku kaybının yaşandığı durumlarda dokunun dolaşımı bozulur. Beslenemeyen, canlılığını yitirmiş bir dokuya dikiş atarsanız iplik dokuyu keser veya tutunamaz.

İkinci mesele ise hijyendir. Paslı, topraklı veya mikrop yuvası haline gelmiş aletlerin açtığı yaralar derhal dikilmez. Enfekte veya ölü dokuyu kapatırsanız içeride anaerobik bakterilere mükemmel bir ziyafet alanı açarsınız. Hekimler bu durumlarda önce ölü dokuları temizler, yarayı açık bırakıp içeriden dışarıya doğru ikincil iyileşmeyle kapanmasını bekler. Sokakta dikiş tutmadı efsanesine dönüştürülen durum, aslında cerrahinin nekroz ve enfeksiyon riskine karşı uyguladığı temel bir doku temizliği protokolüdür. Sonuç olarak, insan vücudunda uygun cerrahi teknikle onarılamayacak hiçbir bıçak kesisi yoktur.