Yapabileceğin en sağlıklı şey, bu sevgiyi olduğu gibi kabul edip karşılıklı bir ilişkiymiş gibi davranmamak. Bir futbolcuya hayranlık duymak normal ve çoğu zaman zararsız. Önemli olan bu duygunun hayatında nereye oturduğu.

Psikolojide buna parasosyal ilişki deniyor. Medyada sürekli gördüğümüz biriyle, onu tanıyormuş gibi bir yakınlık kurarız. Beynimiz tanıdık yüzleri, sesleri ve tekrar eden görüntüleri sosyal yakınlık olarak işler. Messi'nin maçlarını, röportajlarını, ailesiyle fotoğraflarını izledikçe tanıdığın biri gibi hissetmen bu yüzden şaşırtıcı değil. Ama bu ilişki tek yönlü. O seni tanımıyor, sen onun hayatının sadece sahneye yansıyan küçük bir kısmını biliyorsun.

Pratikte işe yarayanlar şunlar:

• Hayranlığı yaşa. Maç izle, tarihçesini oku, onun oyununu çözmeye çalış. Bu keyif veriyorsa bastırmana gerek yok.
• Hayran topluluklarına katıl. Aynı şeyi sevenlerle konuşmak, tek başına beslenen bir bağdan çok daha dengeli bir sosyal destek sağlar.
• Hayranlığı bir yöne çevir. Onu çekici kılan şey çalışkanlığı, sakin oyun aklı ya da azmiyse, bunu kendi hayatında nasıl deneyebileceğini düşün. Futbol oynamak, antrenman yapmak, bir şey öğrenmek gibi.
• Gerçekçi bir buluşma imkânı varsa değerlendir. Stadyumda maç izlemek, bir etkinliğe gitmek mümkün olabilir. Birebir tanışma beklentisi ise büyük ihtimalle hayal kırıklığı getirir.

Dikkat etmen gereken işaretler de var. Onunla ilgili düşünceler gerçek ilişkilerinin, okulunun ya da uykunun önüne geçiyorsa, para ve zaman harcaması kontrolden çıkıyorsa, onun hayatındaki olaylar ruh halini günlerce belirliyorsa, bu hayranlığın artık sana iyi gelmediğini gösterir. O zaman bir uzmanla konuşmak mantıklı olur.

Özetle, birini uzaktan sevmek yanlış değil. Sağlıklı olan, bu sevginin keyif verdiği ve gerçek hayattaki bağlarının yerini almadığı hâl.