Aşk dediğimiz duygunun gerçekten var olduğu bir ilişkide, "gerçekten sevmek" kendini değiştirebilmek midir, yoksa seni “gerçekten seven” kişinin senin değişmeni beklememesini istemek midir?

Daha ilk sorusunda böyle bir soru soran birine hoş geldin demenin en doğru yolu, soru gibi cevap vermektir:)

Gerçekten seven biri değişmeni beklemiyorsa, sen onun için değişmeye çalışırken onun beklentisizliğini ihlal etmiş olursun. O da seni gerçekten sevdiği için senin değişmeni beklemediğini bilerek değişmeni beklemiyor olabilir ama sen onun bu beklememesini bildiğin için değişmeyi bir jest olarak yapınca, o bu jestin beklenmediğini bildiği için jesti jest olarak kabul etmeyebilir. Yani sen onun için değişirken, o senin onun için değiştiğini fark edip bunu benim için yapma derken, senin "sen bunu istemiyorsun ama ben senin istemediğini istemediğim için istemeden yapıyorum" demen gerekir. Bu arada karşı taraf da aynı soruyu sana soruyor, sen de "ben seni olduğun gibi seviyorum" diyorsun, o da "ama ben senin beni olduğum gibi sevdiğini sevmek için biraz değişsem mi" diye soruyor. Sen hayır değişme diyorsun, o, o zaman sen niye değişiyorsun diyor. Sen ben değişmedim ki diyorsun, o işte değişmeyerek beni değiştirmeye zorluyorsun diyor.

Sonuç olarak ikinizde birbirinizin değişmesini beklemediğinizi söyleyip, bunu söylediğiniz için karşı tarafın değişmesini beklemeye başlıyorsunuz. Aşk da böylece kendini "ben seni değiştirmek istemiyorum" cümlesinin ikiniz tarafından aynı anda söylenmesiyle ispatlıyor.

Bana göre sevgi ne tek taraflı bir değişim ne de tam bir olduğun gibi kal rahatlığı. İki taraf da kendini zorlamadan sırf sevildiği için isteyerek de olsa biraz esneyebiliyorsa, mesele çözülmüş demektir. Beklenti yoksa değişim hediye olur, beklenti varsa fatura...