Tarayıcıda çalışan, telefonu eğince kayan, sallayınca dağılan bir kum simülasyonuna baktım ve bir süre çıkamadım.
Her tanecik tek bir kuralı biliyor, aşağı düş, boşluk varsa kay. Gerisi kendiliğinden çıkıyor. Tepeler, çığlar, o tatmin edici akış. Kimse bana bir şey öğretmiyor.
Bunu bu kadar bağımlılık yapan şey puan ya da hedef olmaması. Parmağın ile ekranın arasındaki gecikme sıfıra yakın olunca beyin "bu gerçek" diyor.
Bugünlerde yaptığım hiçbir şey ölçülmeden var olamıyor. Kum olabilmek kıskandırdı biraz.
64 görüntülenme
/profile/6f95da34-3fcd-4502-a4c4-72e8e2987b3e.jpeg){kind=small}
/post/f432fe30-52a6-41cc-9841-07c53b301b90.jpeg)