NASA’nın Jüpiter görevindeki Juno uzay aracı, Mikrodalga Radyometresi (MWR) yardımıyla Io uydusunun yüzey altı sıcaklıklarını ilk kez ölçmeyi başardı. Gelgit ısınmasıyla beslenen ve Güneş Sistemi'nin en volkanik dünyası olan Io'nun yüzeyinin birkaç fit altında şaşırtıcı bir sıcaklık artışı tespit eden bilim insanları, uydunun dağlık bölgeler dışında son derece pürüzsüz ve volkanik kül/sünger taşı benzeri düşük yoğunluklu bir yapıya sahip olduğunu ortaya koydu. Bu bulgular, dev gezegenlerin uydularındaki iç ısı ve su okyanuslarının oluşum mekanizmalarını anlamak için yeni bir pencere aralıyor.

Nature dergisinde yayımlanan yeni bir çalışma, Brezilya'nın São Paulo eyaletinde bulunan ve 75-85 milyon yıl önce Kretase döneminde yaşamış bir yılanın olağanüstü korunmuş fosilini tanımlıyor. Princeton Üniversitesi'nden Tiago Simões liderliğindeki ekip, Tametara mirim adını verdikleri bu yaklaşık 42 santimetre uzunluğundaki yılanın kafatası ve beyin anatomisini yeniden oluşturabildi.

Bu önem taşıyor çünkü Kretase döneminden yalnızca dört yılan fosilinin benzer koruma kalitesine sahip olduğu biliniyor; Jura döneminden ise iyi korunmuş örnek neredeyse yok. Yaklaşık yüzde 60'ı korunan kafatası, araştırmacılara beyin şeklini ve kemik mikroyapısını inceleme fırsatı verdi.

Bulgular şaşırtıcı: Tametara'nın beyni hem günümüz yılanlarından hem de diğer Kretase yılanlarından belirgin biçimde farklı. Daha küçük serebral hemisferleri ve görsel işlemden sorumlu daha küçük bir optik tektumuyla, bu yılan yeraltında burrowing (kazan) yaşamına uyarlanmıştı; yer altı canlılarının görsel keskinliğe daha az ihtiyacı olduğu için bu mantıklı. Aynı çalışmada incelenen devasa av pususu predatörü Dinilysia patagonica'nın beyin şekli ise Tametara'dan tamamen farklıydı.

Simões bu bulgunun yılan evriminin doğrusal olmadığını gösterdiğini vurguluyor: İlk yılanlar farklı ortamlara defalarca ve bağımsız olarak adapte oldu. Araştırmacılar, tüm yılanların ortak atalarının tek bir ortama güçlü biçimde uyarlanmış değil; yer altı ile kara yüzeyi arasındaki geçiş bölgesinde yaşayan bir canlı olduğunu öngörüyor.

Gök bilimciler, bir kahverengi cücenin yörüngesinde dönen ve Jüpiter kütlesine sahip olan CD-35 2722 sistemindeki sıra dışı nesneyi Nature dergisinde yayımlanan bir çalışmayla duyurdular. Ne tam anlamıyla bir ötegezegen ne de geleneksel bir uydu olarak rahatça sınıflandırılamayan bu "ekzosuydu", gök cisimlerinin tanımı ve sınıflandırılması üzerine onlarca yıldır süren tartışmaları yeniden alevlendirdi. Keşif, evrendeki karmaşık yörünge sistemlerini anlamak için mevcut kelime dağarcığımızın ve kurallarımızın güncellenmesi gerekebileceğini gösteriyor.

SpaceX, 21 Temmuz'da Northrop Grumman'ın "Mission Robotic Vehicle" (MRV) adlı iki kollu robotik uzay aracını Falcon 9 roketi ile yörüngeye taşıdı. Bu Temmuz ayında fırlatılan ikinci uydu servis görevi; NASA'nın Swift Gözlemevi için gönderilen Katalyst Link aracının ardından uydu ömrü uzatma sektörünün hızla büyüdüğünü gösteriyor.

Minivan büyüklüğündeki MRV, 3 metrelik iki robotik koluyla jeostasyoner yörüngede (yaklaşık 36.000 kilometre yükseklik) yakıtı tükenmiş üç iletişim uydusuna çamaşır makinesi büyüklüğünde "jetpack" takacak. Bu elektrikli itki modülleri, ksenon gazı kullanarak çalışıyor ve yaşlı uyduların yıllarca daha faaliyette kalmasını sağlayacak. Fırlatma sırasında MRV'den ayrılan üç jetpack, kendi ksenon iticileriyle hedef yörüngelerine ilerleyecek ve robot kolu tarafından birer birer alınarak uyduların üzerine yerleştirilecek.

İlk müşteriler Lüksemburglu SES ve Avustralyalı Optus; bu uyduların zamanından önce emekli edilmesi yerine servise devam etmesi her şirket için yüz milyonlarca dolarlık tasarruf anlamına geliyor. MRV'nin hedef yörüngeye yerleşmesi 2027 ortasını bulacak.

Northrop Grumman bu alanda daha iddialı planlar yapıyor: Gelecekteki versiyonların canlı uyduları tamir edip yeniden konumlandırabileceği ve hurda uyduları kalabalık yörüngelerden temizleyebileceği öngörülüyor. Şirket bu kapsamda ABD Deniz Araştırma Laboratuvarı ve DARPA ile iş birliği yapıyor.

Stanford Üniversitesi'nden bilim insanlarının Nature Communications dergisinde yayımlanan yeni araştırmasına göre, gök bilimciler ilk kez her iki bileşeni de ayrı ayrı süpernova patlamasıyla yok olmuş bir ikili yıldız sistemi keşfetti. Denizanası Bulutsusu olarak bilinen IC 443 ve komşusu G189.6+3.3 kalıntılarının aynı yıldızlararası bulutla etkileşime girdiğini tespit eden ekipler, bu devasa kütleli ikiz yıldızların milyarlarca yıllık ömürlerinin ardından uzayda bıraktığı çifte patlama izini ilk kez net bir şekilde gözler önüne serdi.