Miami merkezli City Labs, 8 Temmuz'da SpaceX'in Falcon 9 roketi aracılığıyla tarihin ilk ticari nükleer güçlü uydusunu yörüngeye taşıdı. BOHR (Betavoltaic Orbital High-Reliability) adlı bu küçük CubeSat, softbol büyüklüğündeki "1U" platformunu kullanıyor ve tritiyum adlı radyoaktif bir hidrojen izotopunun bozunmasından elektrik üreten bir betavoltaik pil taşıyor.
Betavoltaik piller, güneş pillerinden farklı olarak günışığına bağımlı değil; düşük güçlü uygulamalar için uzun süreli ve sürekli enerji sağlıyorlar. BOHR'un ürettiği güç nanowatt ile mikrowatt arasında çok küçük; uydunun gündelik işlemleri ise geleneksel güneş panelleriyle yürütülüyor. Nükleer pil yalnızca deney yükleri için kullanılacak.
Bu misyonun tarihi önemi iki açıdan büyük: Birincisi, daha önce yalnızca NASA ve ABD ordusu gibi devlet kurumları uzayda nükleer güç kaynaklarını işletebiliyordu. BOHR, FAA'nın yeni nükleer fırlatma onay sürecinden geçen ilk ticari nükleer misyon oldu. İkincisi, ticari uzay nükleer gücü için önemli bir emsal oluşturuyor.
Gelecekteki potansiyel uygulamalar arasında Ay'ın kalıcı gölge kraterleri için sensör ağları (NASA ile birlikte çalışma), askeri şifreleme cihazları için tritiyum piller ve tıbbi implante cihazlar yer alıyor. City Labs CEO'su Peter Cabauy bu misyonu "kalıcı, güneş ışığına veya pil ömrüne bağımlı olmayan ticari nükleer güç sistemlerinin rutin dağıtıma hazır olduğunun kanıtı" olarak nitelendiriyor.

Bilim insanları, tamamen yapay bileşenlerden oluşan ve beslenip büyüyerek bölünebilen SpudCell adlı sentetik bir hücre sistemi geliştirdi. BioRxiv üzerinde yayımlanan ancak henüz hakemli bir dergide değerlendirilmeyen çalışma, hücre döngüsünü laboratuvar ortamında "sıfırdan" gerçekleştiren ilk başarılı "bottom-up" (aşağıdan yukarıya) yaklaşım olarak dikkat çekiyor. Enerji üretimi gibi temel işlevlerden yoksun olan SpudCell'in, gelecekte ilaç, gübre ve plastik gibi endüstriyel ürünlerin biyolojik yollarla üretilmesinde kullanılacak bir "biyolojik fabrika" platformuna dönüştürülmesi hedefleniyor.

Physical Review Research dergisinde yayımlanan yeni bir çalışma, fiziğin en derin sorularından birine ilk kez deneysel bir yanıt sunuyor: Evrenin dışında hiçbir şey yoksa, zaman nereden geliyor?
Birmingham Üniversitesi'nden deneysel fizikçi Giovanni Barontini, mutlak sıfıra yakın soğutulan rubidyum atomlarından oluşan bir Bose-Einstein yoğuşmasını kullanarak kapalı bir kuantum sistemi oluşturdu. Bu sistem, tıpkı evren gibi dışarıda hiçbir referans saatine sahip değildi. Barontini, sistemi lazer ışığıyla iki yarıya böldü ve bir yarıyı kasıtlı olarak görmezden geldi; bu "karanlık sektör" olarak adlandırılan yarıya bakmamak, ona göre zamanın kaynağını oluşturuyordu.
Fikir şöyle işliyor: Zaman, evrenin temel bir bileşeni değil; sistemin içindeki parçaların birbirini "saat" olarak kullandığı ilişkisel bir süreç. Barontini, iki yarı arasındaki entropi (düzensizlik) akışını ölçerek tamamen içsel bir "entropik zaman" oluşturdu. Entropi akışı hızlandığında zaman hızlandı, yavaşladığında zaman yavaşladı, entropik değişim durduğunda zaman tamamen durdu.
Barontini'nin en şaşırdığı nokta, Schrödinger denklemini bu içsel zamanla türettiğinde sonuçların deneyi mükemmel biçimde yeniden üretmesiydi. Bununla birlikte zamanın yönünün (geçmişten geleceğe aktığı gerçeğinin) de aynı kaynaktan doğduğunu öne sürüyor: "Hem zaman hem de zamanın oku, belki de bilgisizlikten doğuyor."
Fizikçi, aynı deneysel araç setinin gelecekte kara delik analogları ve erken evren koşullarını simüle etmek için kullanılabileceğini vurguluyor.

SpaceX, 7 Temmuz 2026’da gerçekleştirdiği Transporter-17 göreviyle, California’dan fırlattığı Falcon 9 roketiyle 81 adet uydu ve yükü başarıyla yörüngeye yerleştirdi. Görev kapsamında Güney Kore'nin CAS500-4 yer gözlem uydusu yörüngeye taşınırken, roketin ilk aşaması okyanustaki insansız platforma başarıyla iniş yaptı. 2026 yılındaki 79. fırlatmasını gerçekleştiren SpaceX, paylaşımlı roket programı aracılığıyla küresel çapta çok sayıda yükü düşük maliyetle uzaya ulaştırma kapasitesini bir kez daha kanıtladı.

PNAS dergisinde yayımlanan yeni bir çalışma, Türkiye'nin Akdeniz kıyısındaki Üçağızlı II Mağarası'nda Neandertaller ile Homo sapiens'in birbirinden haberdar bir kültürü paylaştığına dair çarpıcı kanıtlar sunuyor. Kyoto Üniversitesi'nden Naoki Morimoto liderliğindeki uluslararası ekip, aynı mağarayı farklı dönemlerde kullanan iki insan türünün yaşam biçimlerini karşılaştırdı.
Fosil dişlerin iç yapısı analiz edilerek Neandertallerin yaklaşık 77.000 ile 59.000 yıl önce, Homo sapiens'in ise 59.000 ile 47.000 yıl önce mağarada yaşadığı belirlendi. Her iki türe ait katmanlarda şaşırtıcı bir devamlılık ortaya çıktı: Aynı hayvanların (yaban keçisi, alageyik, yaban domuzu) avlandığı, aynı yerel çakmaktaşı kaynaklarından aynı türde taş aletlerin üretildiği ve aynı tür deniz kabuklarının (Columbella rustica) süs amacıyla mağaraya taşındığı görüldü. Özellikle dikkat çekici olan, Neandertallere ait bir kabuğun kasıtlı olarak ısıtıldığının ve renginin değiştirildiğinin tespit edilmesi.
Araştırmacılar, iki türün aynı anda mağarada bulunmadığını ancak birbirinin kültürel birikiminden haberdar olmuş olabileceğini öne sürüyor. Bu bulgu, İsrail'deki Tinshemet Mağarası'nda daha önceden gözlemlenen benzer örüntülerle de uyum içinde; ancak Fransa'daki Mandrin Mağarası'ndan farklılaşıyor.
Bu tür bulgular, Neandertal soyu tükenene dek (yaklaşık 40.000 yıl önce) bu iki insan türü arasındaki gerçek farklılıkların ne olduğu sorusunu daha da gizemli kılıyor: Fosil kayıtlar onları birbirine bu kadar benzeteceğine, aralarındaki fark belki de henüz ortaya çıkarılamamış başka boyutlarda gizleniyor olabilir.