Savaş ve Barış (Война и миръ (Voyná i Mir))

Lev Nikolayeviç Tolstoy (1828-1910), Rus edebiyatının en büyük yazarlarından biridir. Soylu bir ailede doğan Tolstoy, gençliğinde orduya katıldı ve Kırım Savaşı’nda görev yaptı. Edebi kariyerine “Çocukluk” (1852) ile başlayan Tolstoy, “Savaş ve Barış” (1865-1869) ve “Anna Karenina” (1875-1877) gibi başyapıtlarla dünya çapında ün kazandı. İnsan ruhunu, ahlaki değerleri ve toplumsal sorunları derinlemesine işleyen eserleri, realizmin öncüsü olarak kabul edilir. Hayatının son yıllarında manevi arayışlara yönelen Tolstoy, sade bir yaşam sürmeyi tercih etti ve Hıristiyan anarşizmi ile pasifizmi savundu.

Savaş ve Barış, yazıldıktan kısa bir süre sonra neredeyse tüm dünya dillerine çevrilen, aradan geçen yüz elli yılda evrensel edebiyatın başyapıtı hâline gelen dev bir eser…

Bir roman değildir, tarihsel bir anlatı değil, belgesel değil, felsefe kitabı değil, Rus toplumunu anlatan sosyolojik bir inceleme değil, bir dönem romanı, savaş ya da aşk romanı değildir. Çünkü bunların hepsidir Savaş ve Barış.

Tolstoy, edebî türlerin sınırlarını aşarak var ettiği bu büyük yapıtla, edebî değerinden, anlatım zenginliğinden bir şey kaybetmeden, farklı coğrafyaların ve çağların sınırlarını da aşıyor.

Savaş ve Barış romanında başlıca iki savaş ele alınıyor: 1805-1807 savaşı ve 1812 savaşı. Bu iki savaşın nitelikleri ayrıdır ve Tolstoy özellikle bu büyük çatışmaların farklı özellikleri üzerinde durmuştur. 1812 savaşı bir milli kurtuluş savaşı niteliği taşıdığı için, bu savaşa halk yığınları da katılmış ve Tolstoy romanında, halkı da sahneye çıkarmıştır.

“Yapmacık bir alçakgönüllülük göstermeyeceğim: Savaş ve Barış, Homeros’un İlyada’sı gibi bir eserdir.” Tolstoy