Emotionspsychologie im Krankenhaus

Bir kadın hasta, taburcu olurken hastanedeki yatış sürecine ilişkin değerlendirme formuna şu satırları yazmıştı: "Gösterilen tüm ilgi ve özene rağmen, insanın çaresizlik içindeyken kendini tamamen yabancı insanlara emanet etmesi çok güç." Bizler yalnızca hasta organları değil, mümkün olduğunca insanı bir bütün olarak tedavi etmek isteriz. Ne var ki bu her zaman mümkün olmuyor; zira bunun basit bir reçetesi yok. Ben de meslek hayatım boyunca mevcut koşulların rehberliğinde, vicdanım ve bilgim elverdiğince en doğru tavrı sergilemeye gayret ettim. Hastalarla ilgilenen herkesin de bu doğrultuda elinden gelenin en iyisini yaptığına inanıyorum. Peki o hâlde bu kitabı neden yazdım? Çünkü zaman zaman bu "en iyinin" bile daha iyi olabileceğini biliyorum. Mesleki açıdan herkes kendi uzmanlık alanında elinden geldiğince kendini geliştirir. Peki hastayı tüm yönleriyle ele alabilmek, yani onun ruhsal sıkıntılarını daha net fark edip kendi tutumunu buna göre ayarlayabilmek adına fazladan bir psikoloji ders kitabı veya ilgili akademik dergileri kim okur? Ben buna ancak emekli olduktan sonra vakit ayırabildim. İtiraf etmeliyim ki bunca uzmanlık kitabını bir klinisyenin gözüyle okudum ve burada yalnızca hastanedeki günlük tecrübelerime dayanarak gerçekten ihtiyaç duyulan noktaları tartışmak istiyorum. Aktarılacak çok sayıda ilgi çekici bilgi var; üstelik bunları akılda kolayca kalacak ve hemen uygulamaya geçirilebilecek bir dille sunmaya çalışacağım. Kısacası kimse okurlarımı eksiksiz birer uzman psikoloğa dönüştürme amacında olduğumu düşünmesin.