/evrimagaci.org/public/images/agora-icon.png){kind=icon}
/old/mi_media/f5ade675370b80b282177f48ea12a108.png)
/old/person_media/4f1796cf4f15a5a55d635fe3f530297e.jpeg)
/old/person_media/0e0f699e6a97026fb43aa8864890e671.jpeg)
/old/person_media/03023c13f1e44a59685b1113391511f6.jpeg)
/old/person_media/8ad18f0cda7eee195eab9d677f60c30b.jpeg)
/profile/e8bea7ef-ada9-45b7-b8eb-fc0dc84ef25a.jpeg){kind=small}
Wiesler, aslında bizim hepimiz gibi. İşine, kurallarına, o soğuk ve katı sisteme o kadar gömülmüş ki, kendi içindeki o boşluğu unutmuş. Bir makine gibi çalışıyor. Her şeyi rapor ediyor. Ta ki o dairedeki hayatın sıcaklığıyla çarpışana kadar. Düşünsene, bütün gün insanların en özel anlarını dinliyorsun. Aşklarını, kavgalarını, piyano çalışlarını. Ama sen sadece bir dinleme cihazısın. Duydukların senin için veri, istihbarat. Senin böyle bir hayatın yok. Döndüğün boş evin var, rutinlerin var, ama hayatın yok. Sonra o piyano sesi geliyor işte. Dreyman'ın çaldığı o melodi, sadece bir dinleme kaydı olmaktan çıkıyor. Wiesler'in tam kalbine işliyor. Ve o an, o soğuk yüzbaşı yok oluyor. Yerine, yıllardır unuttuğu, belki de hiç tanımadığı başka bir adam geliyor. İnsan olan bir adam.
Evrim Ağacı
Keşfedin, Öğrenin ve Paylaşın
Evrim Ağacı'nda Aradığın Her Şeye Ulaşabilirsin!
/profile/fa5cfb02-bc60-4c57-83ec-2376c1b6ae44.jpeg){kind=small}
/evrimagaci.org/public/images/logo-50.png){kind=logo}