143 rue du désert

Cezayir kentini Tamanrasset'e bağlayan ve uçsuz bucaksız çölü boydan boya aşan 1 numaralı ulusal yolun (Trans-Sahra Yolu) kenarındaki küçük beyaz evinde tek başına yaşayan 74 yaşındaki Malika, bir gün kapısını yönetmen Hassen Ferhani'ye açar. Ferhani, 2000 kilometreyi aşan bu kuzey-güney hattındaki yolculuğunu 'Nationale 1' adlı kitabında anlatan El Watan gazetecisi arkadaşı Chawki Amari ile birlikte mekân keşfi için oradadır. Ferhani'nin ilk başta 'edebî bir kurmaca' sandığını kabul ettiği kitaptaki Malika figürü, doğası gereği insana karşı acımasız olan bu çevrede birdenbire beklenmedik bir insani derinlik kazanır. Malika, tıpkı dükkânına gelen müşterileri karşıladığı gibi, ölçülü hareketleri ve az sözüyle kendini film projesine teslim eder. Etrafındaki gizem ve geçmişine dair seyrek bilgiler de bu etkiyi pekiştirir; zira bu ipuçları onun bölgenin yerlisi olmadığını, Cezayir'in verimli kuzeyini bırakıp bir kedi ve bir köpekle yaşadığı bu çöle yerleştiğini fısıldamaktadır.