Tanrı Bir Sonuçtur

Yemek yedim. Yediklerimi temizlerken aklıma birden, "Anadolu'sun, Tanrı'dan korkunun ve sakının" tarzında bir cümle çıktı. Sonra, "Neden?" dedim. Tanrı, yarattığı varlıkların ondan korkmasını neden istesin ki? Onu yaratan zaten o ve ayrıca ondan korkması, onun mutlak tutarlılık gücüne bir etkisi yok; eğer kolektif bir şekilde yarattığı her şeyin ona taparak ona güç vermesi gibi bir şey olurdu o zaman.

Diğer bir şey ise yıllar önce, yani hatırladığım kadarıyla 11-12 yaşındayken (19 yaşına giriyorum), Tanrı'yı bir çocuk gibi canlanmıştı gözüme evrende; bir kürenin içinde ve Tanrı küre ile oynuyordu, yanında başka çocuklar vardı. Taa o zaman Tanrı'dan başka bir oluşum olduğunu sezmişti beynim ya da fikirlerim. O zaman Tanrı'nın daha büyük oluşumunun bir parçası olduğu fikri filizleniyormuş. Bir de şu var: Bu dediğim yanlış da olabilir, sonuçta bu benim kendi deneyim ve tecrübelerim ile oluşmuş bir düşünce; doğruluk oranı yoktur ama aynı zamanda yanlış olduğu anlamına da gelmez. Diğer demek istediğim; Tanrı'nın kesinlikle üstüne bir oluşum olduğu fikri çıkması. Tanrı yaratılmadı, evet; ama Tanrı bir sonuçtu ve sonuç olarak o sonsuzluk nehrinin ona akmasına neden oldu sonuç.

Tanrı bir varlıktı üst oluşum için, insan tabiriyle, ve tek olan oydu; ondan başka varlık yoktu ve sonsuzluğun nehri ona doğru akmaya başlıyordu çünkü nihai sonuç olarak Tanrı vardı. Şuna benzetiyorum bu ifadeyi: Bir adada doğuyorsun, gözlerini açarken kimse yok yanında. Sonra kendin hayatta kalıyorsun bir şekil; hayvan olarak senden küçükleri görüyorsun, bir süreden sonra senden büyük hayvan yok diye hissedersin ve düşünce oluşur. Ne zaman doğurduğunu bilmezsin, bir de yemek ihtiyacın olmazsa kendini sonsuza kadar yaşayan varlık olarak hissedersin. Belki Tanrı için durum budur. Tanrı da sonuç olduğu için kendisinden başka Tanrı olmadığını söylüyor, çünkü kendi varlığını öyle biliyordur. Neden olmasın bu?

Neden aktığını yazmamışım; ona akmasının sebebini biyolojik olarak örneklersem de bilinmezliğin bilinmezliğinde bir sonuç çıkıyor, bu bizim Tanrı'mız. Ve bilinmezliğin sonsuzluğu bu zıt olan tarafa çekiliyor, çünkü Tanrı bir olağandışı sonuç ve o sonuca gidiyor bilinmezlik. Sonunda da Tanrı'nın sonsuz nehri metaforu doğuyor. Hayır, şey gibi düşün; sonsuzluğun sürekli artması, cümle saçma ama böyle diyebilirim. Sonsuzluk sürekli akıyor çünkü sonsuzluk bir alan yaratıyordu. Bu alanda hiçbir şey birbirine zıt değildi ama sonra Tanrı sonucu ortaya çıktı ve aynı zıt kutupların birbirini çekmesi gibi bütün sonsuzluk tek yere çökmeye başladı; yani referans noktasına, ilk oluştuğu yere, Tanrı'ya. Bundan önce o sonuç Tanrı değildi, bir varlıktı ve birbirine çekilmesi ile artık Tanrı oldu. Ondan başka sonuç olsaydı biz olmazdık, çünkü iki ayrı sonuca akardı sonsuzluk ve sonsuz bir savaşa sebebiyet verirdi. Böyle söylerken sanki bir insanı tasvir ediyormuşum gibi geldi.