İÇERİĞİ GEÇ BENİ GÖR !

Çağ etkileşim çağı ama bu etkileşim her zaman sahici değil maalesef yüzeysel ve anlamsız olabiliyor. Günlük hayatta bunun sayısız örneğiyle karşılaşıyoruz. Etrafımız bu türden yapay etkileşimlerle dolu. En basitinden, youtube’da neredeyse her videonun altında aynı kalıp yorumlar var. Videonun içeriğiyle pek alakalı olmuyor. 'Bugün şu hastalığı yendim, bu videoyu izlerken sınava giriyorum dua edin, annem için yazıyorum görenler beğensin' gibi ifadeler sıklıkla görülüyor. Tarih değişiyor video değişiyor içeriğin konusu tamamen farklılaşıyor ama yorum aynı kalıyor. Hatta daha da garibi aynı hesabın aylar sonra bambaşka bir videonun altında yine bugün yendim demesi, bu durumun ne kadar otomatikleştiğini ve samimiyetsizleştiğini gözler önüne seriyor.

Bu durum etkileşimin nasıl bir reflekse neredeyse mekanik bir tepkiye dönüştüğünü açıkça gösteriyor. Yorum videonun içeriğiyle gerçek bir temas kurmak bir anlam ifade etmek için değil sadece görünmek fark edilmek için yazılıyor. Videoyla organik bir bağının olması gerekmiyor. Asıl amaç sosyal medya algoritmasında yer kapmak, yorumu üste taşımak, dikkat çekmek ve birkaç beğeni almak. İçeriği gerçekten izlemek, anlamak ve üzerine düşünmek ikincil planda kalıyor. Fark edilmek sanal bir varlık göstermek birincil hedef haline geliyor.

Benzer bir durumu diğer sosyal medya platformlarında da sıklıkla görüyoruz. Bir paylaşımın altına konuyla hiç ilgisi olmayan tamamen alakasız uzun kişisel hikayeler bırakılıyor. Bir kullanıcı kendi acısını anlatırken diğeri kendi başarısını sergileme yarışına giriyor. Ortada ortak bir bağ, paylaşılan bir duygu veya düşünce yok. Yalnızca ben buradayım, ben de varım deme ihtiyacı, dikkat çekme arzusu ön planda. Etkileşim derinlemesine bir anlam üretmekten çok, sanal bir iz bırakma, bir işaret koyma çabasına dönüşüyor.

Günlük konuşmalarda bile bu durum belirgin bir şekilde hissediliyor. Birine bir şey anlatıyorsun, daha cevabını almadan konu bir anda değişiyor. Karşısındakini gerçekten dinlemek yerine sadece sıranın kendisine gelmesini bekleyen, kendi söyleyeceklerini düşünmekle meşgul insanlar var. Bu durum gerçek bir karşılıklı konuşma değil birbirine paralel ilerleyen monologlar şeklinde yaşanıyor. Herkes bir şeyler anlatıyor bir şeyler söylüyor ama kimse gerçekten temas kurmuyor, birbirini anlamaya çalışmıyor.

Markalar da bu durumdan farklı değil, onlar da bu yüzeysellikten nasibini alıyor. Bir olay sosyal medyada gündem oluyor markalar birkaç saat içinde aynı birbirinin kopyası cümlelerle paylaşım yapıyor. Duyarlılık metinleri adeta kopyala yapıştır yöntemiyle oluşturulmuş gibi duruyor. Paylaşımların altına gelen yorumlara genellikle cevap verilmiyor eleştiriye ise kapılar tamamen kapalı tutuluyor. Etkileşim var gibi görünüyor sayılar yüksek ama gerçek bir temas samimi bir diyalog söz konusu değil.

Bu yüzden günümüzde sosyal medyadaki sayılar yanıltıcı olabiliyor. Yorum sayısı beğeni sayısı paylaşım sayısı tek başına artık pek bir şey ifade etmiyor. Asıl mesele o etkileşimin içeriğe gerçekten değip değmediği bir anlam ifade edip etmediği. Aynı cümleyi aynı yorumu her yere bırakan, her paylaşımın altına yazan biri, aslında hiçbir yere dokunmuyor hiçbir gerçek bağlantı kurmuyor.

Yorumlar demişken bir de evrimağacı gif'leri var. Son reels'larda içeriklerle alakalı değilde giflerin açılması için yorum atanlar, yalvaranlar, kendi kendine gif hareketleri yapanlar, çağrı da bulunanlar. Bu da olayın başka bir seviyesi ama aynı etkileşim uğruna atılan yorumlar gibi bir konu barındırıyor. (Bu da başka bir yazı olsun)