Ay’ın tanıdık yüzünü kaplayan koyu, pürüzsüz bölgeler, Latincede okyanus ve deniz anlamına gelen adlarla anılır. Bu adlandırma geleneği tarihsel kökenlidir. Ancak Ay’ı büyük ölçüde kuru ve havasız bir dünya olarak bilen uzay çağı insanına biraz ironik gelebilir; çünkü bu pürüzsüz, koyu alanlar aslında lavla dolmuş çarpma havzalarıdır. Örneğin bu teleskopik Ay manzarası, kuzeybatıdaki Mare Imbrium’un (Yağmurlar Denizi) genişliğine bakıyor ve oradan Sinus Iridum’a, yani Gökkuşağı Körfezine uzanıyor. Jura Dağları (montes) ile çevrili bu körfezin çapı yaklaşık 250 kilometre. Yerel gün doğumundan sonra görüldüğünde, dağlar Sinus Iridum çarpma kraterinin duvarının bir bölümünü oluşturur. Engebeli, Güneş ışığıyla aydınlanan yay biçimli siluetinin üst sınırında, körfezin yüzeyinden neredeyse 3.000 metre yükselen Laplace Burnu (promontorium) yer alır. Yayın alt ucundaysa Heraclides Burnu bulunur. Giovanni Cassini, 1679’da teleskopla yaptığı Ay haritalama çizimlerinde burayı, profilden görülen ve Ay kızı gibi, uzun, dalgalı saçları varmışçasına betimlemişti.