Güzel gezegenimizin hayranları, bu kozmik bulutların hatlarını tanıyabilir. Solda, karanlık ve ışığı örten toz şeritlerinin çevrelediği parlak ışıma, sanki bir kıtanın şeklini izliyor. Bu yüzden NGC 7000 olarak kataloglanan ışıma bölgesi, yaygın adıyla Kuzey Amerika Bulutsusu diye anılıyor. Sağda ise, Kuzey Amerika Bulutsusu’nun doğu kıyısının hemen açıklarında IC 5070 yer alıyor; kuşu andıran silueti ona Pelikan Bulutsusu adını kazandırmış. Bu iki parlak bulutsu yaklaşık 1.500 ışık yılı uzaklıkta. Orion Bulutsusu kadar ünlü olmasa da ona neredeyse aynı ölçüde yakın sayılabilecek, aynı büyük ve karmaşık yıldız oluşum bölgesinin parçaları. Bu uzaklıkta, 3 derecelik görüş alanı yaklaşık 80 ışık yılına karşılık gelir. Bu özenli kozmik portre, dar bant görüntülerin birleştirilmesiyle oluşturuldu. Böylece parlak iyonlaşma cepheleri ile atomik hidrojenin ve oksijen gazının kendine özgü ışıması özellikle vurgulanıyor. Bu bulutsular, karanlık bir gözlem yerinden dürbünle görülebilir. Kuzey yazında kuzey gece göğünde yükseklere tırmanan Kuğu (Cygnus) takımyıldızındaki parlak Deneb yıldızının kuzeydoğusuna bakın.