Bu dijital olarak işlenmiş ve birleştirilmiş görüntü, iki ünlü tutulmayı tek karede yaratıcı biçimde karşılaştırıyor: 2018’in 31 Ocak tarihindeki tam Ay tutulması (solda) ve 2017’nin 21 Ağustos tarihindeki tam Güneş tutulması. Ay, art arda gelen bu iki tam tutulmanın her ikisinde de tam evrenin ortalarına yakın bir anda görünüyor. Ay tutulmasında, Ay’ın yüzeyi Dünya’nın kararmış, kızıl tonlara bürünen gölgesi içinde bile sönükçe aydınlık kalır. Güneş tutulmasında ise Ay, Güneş’in parlak diski önünde bir siluet olarak görünür; normalde karanlık olan Ay yüzeyi, Dünya’dan yansıyan ışık (earthshine) sayesinde az da olsa seçilebilir. Ay tutulmasına hizalanmış görüntü çiftinde, tutulmuş Ay’ın çevresindeki gece göğünde soluk yıldızlar da fark ediliyor. Tutulmuş Güneş’in çevresini ise etkileyici ayrıntılarla görülen protuberanslar ve korona uzantıları sarıyor. 21 Ağustos’taki Büyük Amerikan Tutulması’nın tam evresi, Ay’ın gölge izinin geçtiği hat üzerindeki konumlarda yaklaşık 2 dakika ya da daha kısa sürdü. Dünya’nın gece tarafındansa, 31 Ocak’taki Super Blue Blood Moon’un tam evresi bir saati epey aşan süre boyunca gözlendi.