Güneş benzeri yıldızlar ölürken uzaya savurdukları gezegenimsi bulutsular, yıldız evriminin kısa ama görkemli bir final perdesidir. Bu gaz örtüleri, merkezdeki aşırı sıcak kaynak tarafından iyonlaştırılır. Bu kaynak, nükleer füzyon için yakıtı tükenmekte olan bir yıldızın büzülen çekirdeğidir. Kozmik gecede parıldarken sergiledikleri yalın simetriler hem büyüleyicidir hem de bu gezegenimsi bulutsu afişi projesine ilham vermiştir. Projede, dokuz gezegenimsi bulutsu karşılaştırma için 3x3’lük bir tabloda gösteriliyor. Elbette gezegenimsi bulutsu meraklıları, parlak Messier cisimleri olan M27 (Halter Bulutsusu), M76 (Küçük Halter) ve M57’yi (Halka Bulutsusu) kolayca ayırt edebilmelidir; ayrıca Kedi Gözü Bulutsusu olarak da bilinen NGC 6543 de burada. Daha az bilinen bulutsular arasında Medusa ve Böcek de var. Tüm görüntüler ayrıntılı dar bant verilerle üretildi ve 20 yay dakikasını (yaklaşık 0,33 derece) kapsayan aynı açısal ölçekte sunuluyor. Bu ölçekte gri daire, Dolunay’ın gökyüzündeki görünen boyutunu temsil ediyor. Bu gezegenimsi bulutsular, çekirdeği nükleer yakıtını yaklaşık 5 milyar yıl sonra tükenecek olan kendi Güneşimizin kaderine de işaret ediyor.