Çıplak gözle kolayca görülebilen en uzak cisim, yaklaşık iki buçuk milyon ışık yılı ötede bulunan büyük M31, yani görkemli Andromeda Gökadasıdır. Ancak teleskop olmadan, 200.000 ışık yılından daha geniş bir alana yayılan bu dev sarmal gökada bile Andromeda takımyıldızı içinde soluk, puslu bir bulut gibi görünür. Buna karşılık, bu dijital teleskopik görüntü parlak sarı çekirdeğin ayrıntılarını ve etrafında kıvrıla kıvrıla uzanan koyu toz şeritlerini ortaya çıkarıyor. Hidrojen atomlarından gelen ışımanın kaydedildiği dar bant görüntü verileri, göz alıcı mavi sarmal kolların üzerine serpiştirilmiş kırmızımsı yıldız oluşum bölgelerini ve genç yıldız kümelerini belirginleştiriyor. Bugün sıradan gökyüzü meraklıları bile M31 gibi çok sayıda uzak gökada olduğunu bilmenin heyecanını yaşarken, astronomlar 20. yüzyılda bu temel fikri ciddi biçimde tartışmıştı. Bu "sarmal bulutsular" yalnızca kendi Samanyolu Gökadamızın dış bölgelerindeki yapılar mıydı, yoksa Samanyolu’yla kıyaslanabilecek uzak yıldız sistemleri, yani "ada evrenler" miydi? Bu soru, 1920’deki ünlü Shapley-Curtis tartışmasının merkezindeydi. Daha sonra M31 gözlemleriyle konu Andromeda lehine çözüldü: Andromeda, bir ada evrendi.