Samanyolu Gökadamızın diski; sıcak bulutsulara, soğuk toza ve milyarlarca yıldıza ev sahipliği yapar. Dünya’da ışık kirliliğinden uzak, karanlık bir yerden bakıldığında bu disk, gökyüzünü boydan boya geçen puslu bir ışık şeridi olarak seçilir. Bu şerit, yukarıdaki Şili kaynaklı geniş açılı gökyüzü pozlarının oluşturduğu seride gökyüzünü çarpıcı biçimde kat ediyor. Uzun pozlar, karmaşık toz iplikçiklerinden oluşan devasa bir ağı da görünür kılıyor. Toz o kadar bol ki, görünür ışıkta gökadamızın merkezini perdeleyip gerçek yönünü gizliyor; bu yön ancak geçen yüzyılın başlarında başka yöntemlerle keşfedilene kadar netleşmedi. Yine de Galaktik Merkez, diskin en kalın bölgesi olarak yukarıdaki görüntüde görülebiliyor. Bu yaygın parıltı, genellikle tozdan ya da bulutsuların herhangi birinden çok daha yaşlı olan, Güneşimiz gibi daha yaşlı ve daha sönük milyarlarca yıldızdan geliyor. Galaktik Merkez’in hemen üzerinde görülen Pipe Nebula, karanlığın özellikle fotojenik bir bölgesi. Ancak bu koyu toz, gökadamıza hükmeden karanlık madde değildir; karanlık madde hâlâ biçimi henüz bilinmeyen bir halde varlığını sürdürüyor.