Jüpiter’i kutuptan kutba dilimleyin, bulutların dış katmanlarını soyup düz bir yüzeye serin... Onca zahmetin sonunda elinizde, büyük olasılıkla buna çok benzeyen bir şey kalır. Sağa doğru kaydırınca tüm görüntü ortaya çıkıyor: Cassini uzay aracının çektiği renkli bir mozaik, yani Jüpiter’in düzleştirilmiş görünümü. Bu mozaik aslında, Cassini’nin 2000 yılının sonlarında Güneş Sistemi’nin en büyük gezegeninin yanından sakince geçişi sırasında kaydettiği görüntü verilerinden oluşturulan 14 karelik bir filmin tek bir karesi. İzlemesi keyifli film, Jüpiter’in bulut hareketlerini 24 Jüpiter dönüşü boyunca yaklaşık olarak canlandırıyor. Bunu üretmek için, ekvatorun 60 derece kuzeyi ve güneyi arasında Jüpiter’in tüm çevresini kapsayan bir dizi gözlem, gezegenin hareketli bir silindirik projeksiyon haritasında birleştirildi. Tıpkı Dünya’nın yüzeyini gösteren alışıldık dikdörtgen duvar haritalarında olduğu gibi, ekvatora yakın bölgelerde ayrıntıların göreli boyutları ve şekilleri doğrudur; kutuplara yaklaştıkça ise giderek daha fazla bozulur. Io ve Europa uydularının da konuk görünümler yaptığı Cassini filminde, ekvatorda seçilebilen en küçük bulut yapıları yaklaşık 600 kilometre genişliğindedir.