Güneş’imizin gelecekte nasıl bir sona doğru gideceğine dair ilk ipucu, 1764’te tamamen tesadüfen bulundu. O dönemde Charles Messier, “ilginç” kuyrukluyıldızlarla karıştırılmasın diye gökyüzündeki “sinir bozucu” dağınık cisimlerin bir listesini çıkarıyordu. Messier’in listesindeki 27. cisim, bugün M27 ya da Halter Bulutsusu diye biliniyor. Bu bir gezegenimsi bulutsu; yani çekirdeğinde nükleer füzyon durduğunda Güneş’in de oluşturacağı türden bir bulutsu. M27, gökyüzündeki en parlak gezegenimsi bulutsular arasında yer alır. Dürbünle, takımyıldız Vulpecula içinde görülebilir. M27’den çıkan ışığın bize ulaşması yaklaşık 1000 yıl sürer. Yukarıda gösterilen görüntü, dijital olarak keskinleştirilmiş ve hidrojen ile oksijenin yaydığı üç ayrı renkteki ışık kullanılarak oluşturulmuştur. M27’nin fiziğini ve ne anlama geldiğini kavramak, 18. yüzyıl biliminin çok ötesindeydi. Bugün bile M27 gibi iki kutuplu gezegenimsi bulutsular hakkında pek çok şey gizemini koruyor. Bunların başında, düşük kütleli bir yıldızın gazdan oluşan dış zarfını hangi fiziksel mekanizmanın dışarı attığı ve geride X-ışınları yayan, çok sıcak bir beyaz cüce bıraktığı geliyor.